De verhalen van Mechteld

Blog 1

Eerste blog vanuit Tanzania.
Ik ben ondertussen al meer dan een maand in Tanzania. Ik kan niet geloven dat ik dit avontuur echt aangegaan ben en ik vraag me enorm vaak af waarom ik hier eigenlijk voor gekozen heb. Dit heeft niks te maken met dat ik er spijt van heb, want ik heb alles behalve spijt van mijn keuze om hier een half jaar heen te gaan, maar ik vraag me toch vaak af waarom ik kies voor zo een groot avontuur en niet lekker in mijn comfortzone in Nederland gebleven ben. Ik heb namelijk al zoveel meegemaakt en dit zijn niet altijd alleen maar leuke dingen. Dit gaat dus ook met enorme upps en downs.
Omdat ik nu pas (ja ik weet het pas na 4 weken, sorry!) begin met bloggen zal ik per week een beetje vertellen wat ik gedaan heb. Ik ben wel van plan om nu een stuk vaker te gaan bloggen!

Week 1:
Maandag vertrokken we natuurlijk. Dit was voor mij vooral een heel raar moment. Ik heb nooit heel erg veel moeite met afscheid nemen, maar het idee dat je mensen voor 5,5 maand niet gaat zien is niet te beschrijven. Na een goede vlucht kwamen we aan en hadden we gelijk weer problemen met onze permit, want ja in Afrika gaat alles anders. Zo hebben we niks van papieren hoeven laten zien of wat dan ook, pole pole zoals we hier zeggen. We kwamen aan in het donker en alles was zo anders. Ik heb het toen dan ook vrij moeilijk gehad. Ik wist niet wat me overkwam en ik zag het totaal niet zitten. Toen we de volgende dag wakker werden was het gelukkig licht en krijgt Arusha toch gelijk een hele andere en fijnere sfeer. Het ziet er veel vriendelijker en fijner uit. Zo ook ons kamertje en de omgeving waar we wonen. Ik ben er wel achter gekomen dat stroom en warm water hier vrij schaars zijn. Ze zijn namelijk over aan het gaan op gas ofzo? Ze hebben in ieder geval besloten dat de stroom er per dag meer uit ligt dan dat die aan is. Een koude douche in de ochtend vind ik dus ook niet meer zo raar. We hebben het dan vaak over een dronken man die achter de knopjes van de stroom zit en soms gewoon random een knopje aan of uit zet. Voor de rest van de week hebben we vooral een introductieweek gehad en de stad leren kennen. We zijn wel het weekend naar Lake Manyara gegaan. Dit kan je gewoon niet beschrijven, maar als ik 1 woord zou moeten kiezen zou dit zijn: WAUW! Wat was dit geweldig. Fietsen tussen de wilde dieren, Maasai kindjes leren fietsen, bananenbier en wijn drinken, locals ontmoeten, enzovoort. Een betere manier dan Afrika leren kennen kan bijna niet. Uitgestrekte vlaktes met niks en wat voelde ik me vrij, echt gewoon niet te beschrijven. We hebben hier ook een gezin ontmoet die aan houtsnijden doen. Hier ben ik op een gegeven moment een beetje gaan rondlopen en toen werd ik door 1 van de kindjes daar mee een huisje ingetrokken. Hier lagen namelijk hele jonge puppy’s die ik gelijk in mijn handen geduwd kreeg. De eigenaar zei toen gelijk dat ik ze maar mee moest nemen. Die arme beestjes waren 4 dagen oud en begon weer om zijn moeder te schreeuwen dus ik heb natuurlijk gezegd dat ik hem nu niet mee kon nemen. De mensen zelf kunnen echter niet voor het beestje zorgen. Ik weet heel goed dat ik niet de hele wereld kan redden of wat dan ook, maar ik kan het gewoon niet over mijn hart verkrijgen om te zeggen dat ik hem dan maar dood laat gaan. Ik ga dan nu ook een plan bedenken waarbij ik misschien alsnog zo een hondje kan helpen.

Week 2:
Dinsdag was onze eerste echte stagedag. We moesten met de dala naar Maji ya chai. Nou wat een feest zijn die dingen zeg.. Je zit opgepropt in een busje voor ongeveer 10 man waar je met minstens 20 man in zit en je krijgt constant een oksel in je gezicht. Dit is sowieso al niet het prettigste wat je meemaakt, maar hier in Tanzania is dat nog wel een tikkeltje erger aangezien bijna iedereen hier enorm stinkt. Je krijgt ook makkelijk een geit of een kip op je schoot en on top of everything wordt je ook nog eens keihard afgezet. Want ja, hier in Tanzania wordt je keihard afgezet omdat je blank bent. Mensen roepen je hier na, stalken je, lachen je uit, zetten je af en ga zo maar door. Nou is het ook nog eens een mannencultuur dus als vrouw van mijn leeftijd heb je het al helemaal getroffen. Ik denk dat ik het hier dan ook het moeilijkste mee heb. Eenmaal aangekomen bij IBES hebben we voornamelijk de locatie, de mensen en de manier van lesgeven leren kennen. De rest van de week hebben we ons gefocust op het observeren van de daycare van IBES. Jeetje wat leer je hier veel van zeg. Ik ben nog steeds zo onder de indruk als ik er aan terug denk. Mensen lopen hier zo enorm achter qua ontwikkeling. Ze weten hier bijvoorbeeld niet hoe ze moeten puzzelen, hoe ze een blokkentoren moeten bouwen enzovoort. Dit gaat dan niet over de kinderen he, maar over mensen van mijn leeftijd en ouder! Er ontbreekt zoveel in de algemene ontwikkeling van deze meiden en eigenlijk bijna iedereen in Tanzania. Dit kan je dan ook zien aan de manier waarop dingen gebouwd worden en de manier waarop mensen hier rijden. Het maakt hier namelijk geen moer uit aan welke kant van de weg je rijdt. Het is hier namelijk gassen, uitwijken en hopen dat je niet dood gaat. Verder ben ik ook enorm geschrokken van de manier waarop er les gegeven wordt in Tanzania. De meiden van IBES hebben mij verteld over hun verleden en de manier waarop ze les hebben gekregen. Dit hield in dat als je iets niet snapte of je deed iets fout je geslagen werd tot aan vingers breken en dagen niet kunnen lopen. Hierdoor kopieert iedereen hier ook alles van elkaar en zullen ze nooit een vraag stellen. Ik vind het dan ook heel bijzonder hoe Marion hiermee omgaat. Zij werkt zo goed met die meiden en creëert zo een goede sfeer dat ze ondertussen dingen durven te vragen en zelfs kunnen lachen in de lessen. Ik hoop echt dat ik dit ook kan gaan creëren.
Na ons eerste weekje stage wilde we eigenlijk weer een tripje maken. Helaas werd Mikky zaterdagavond ziek en moesten we naar het ziekenhuis. Nou ook dit gaat allemaal op zijn Afrikaans. Stroom en warm water hoef je hier namelijk niet op te rekenen en zo dus ook niet in het ziekenhuis. Nadat de stroom er dus even mee op hield, moesten we bloed gaan prikken. Ook hier werd ons gevraagd om toch nog maar even een kwartiertje te wachten want de dokter had besloten dat die wilde eten en was dus even de stad ingegaan….. Ik zeg maar zo: in Tanzania kan alles!

Week 3:
Deze week gaan we nog een week observeren, maar dan niet in de daycare, maar in de training van de meiden. De training zou beginnen om 9 uur, maar Marion gaf al aan dat we net zo goed om 10 uur konden komen, want ja, Tanzaniaanse tijd he. Waarom snel zijn als het ook langzaam kan? Waarom je huis uit gaan als het regent? Gewoon lekker pole pole.
De eerste twee dagen gingen voornamelijk over weeshuizen, wat je hier doet en hoe je het opzet. Ik was hierbij in gesprek met een meisje en zij wilde graag een weeshuis opzetten voor mensen met en zonder HIV. Ik heb toen gevraagd waarom en ze zei: omdat ik zelf HIV heb en hier zo een enorm stigma op geplakt zit dat mensen niet meer uit mijn beker durven drinken, niet meer naast me durven zitten, me niet meer durven aan te raken, enzovoort. Ik vond het heel bijzonder dat zij hier zo open over praat en ik vind het ook dan ook heel fijn dat ze dit tegen mij durft te zeggen. Verder hebben we gewerkt aan een globale opzet van de training en Marion vond deze super goed, dus dit is alvast een lekker begin.
We zijn donderdag ook uit geweest bij de viavia en dat was echt super gezellig! Allemaal super leuke nieuwe mensen leren kennen, alleen zijn de jongens hier wel echt vrij vervelend. Ze willen allemaal wat van je en houden ook niet op.
Zondag hadden we besloten om naar Maji Moto te gaan. Dit is een soort van hot spring. We gingen hierheen met de auto, nou wat een avontuur! Enorm slechte weg natuurlijk want je ging echt de middle of nowhere in. Het was ook alleen maar stof en viezigheid en toen opeens, uit het niets, kwam er een super mooi klein meertje met van dat hele mooie blauwe water. Je kon echt letterlijk alles in het water zien omdat het water zo mooi schoon was. Er zaten ook van die dokter fish visjes in en er hing een liaan waar je aan kon hangen en in het water mee kon springen, super gaaf natuurlijk! Helaas ben ik natuurlijk de klunzigheid itself dus ik ben weer vol op mijn buik in het water geflikkerd.. Het was echt een super gezellig dagje en ik heb echt enorm genoten van het heerlijke zwemmen, het hangen aan het touw en de visjes die aan je voeten zaten te knabbelen.

Week 4:
Deze week hebben we voornamelijk thuis gewerkt omdat bij IBES geen internet is. We hebben onze training verder uitgewerkt en aan het toelichtend dossier gezeten.
We zijn donderdag ook nog naar de viavia geweest, nou wat een belevenis weer. We hadden onze taxichauffeur Dennis ook mee gevraagd. Echt een top vent is dat en staat echt altijd voor ons klaar. We kwamen helaas weer letterlijk alle via via boys tegen die we eerder al ontmoet hadden. Deze hebben ons de hele week lopen stalken op echt allerlei manieren en we waren er dus ook vrij snel klaar mee en zijn vroeg naar huis gegaan.
Zaterdag moesten we weer werken aangezien IBES op een fair in USA river stond. Ze maken bij IBES namelijk ook allemaal speelgoed wat ze hier wilde gaan verkopen. We hebben hier voornamelijk geholpen met suikerspinnen maken (wat ze hier in Tanzania niet kennen en dus ook heel bijzonder was om te doen) en geprobeerd wat dingetjes te verkopen. Kinderen in Tanzania kennen alleen suikerspinnen helaas dus niet dus er werd zelf gevraagd hoe je eigenlijk een suikerspin moet eten? Ik had ook gezien dat er een plek was waar allemaal puppy’s zaten. Dit was een stuk voor een hondenopvang. Ze waren namelijk op zoek naar meer vrijwilligers en mensen die hun honden wilde hebben aangezien ze helemaal vol zaten en nieuwe honden wilde gaan redden. Ik heb toen gezegd dat als ik er niet aan vast zit ik best wel een aantal keer wil komen helpen. Hier waren ze dan ook enorm blij mee en ik vind het super leuk om te doen! Lekker beetje hondjes knuffelen, puppy’s wassen en honden uitlaten: ideaal dus voor mij en een soort voor een plaatsvervanger voor mijn allerliefste Dara die ik enorm mis .

Week 5:
Ook week 5 is ondertussen al begonnen. Ik moet toch zeggen dat ik dit een vrij moeilijk week vind. Ik zit nu ondertussen op vrijdag en heb er net weer een hele lange werkweek op zitten. De uitputting slaat er nu ondertussen wel in hoor.
Deze week hebben we eerst een first aid cursus gedaan. Slangenbeten, spinnenbeten, spoed bevalling: ik kan het allemaal aan! IBES is ook deze week verhuist naar een nieuwe locatie. We zijn dus ook druk bezig geweest met verhuizen, inrichten en schoonmaken. Heel leuk om te doen maar ook vrij vermoeiend. Vandaag hebben we de eerste dag op de nieuwe locatie gehad en dit was heel bijzonder. Het was namelijk niet alleen een nieuwe locatie maar ook een nieuwe manier van leren. IBES gaat namelijk volgens de montessori manier werken. Heel leuk dus, maar om dit er doorheen te krijgen is toch vrij moeilijk. Toch vind ik dat de eerste dag enorm goed verlopen is. Na een hele hoop gekakel, geschreeuw (Erger dan P die zijn zin niet krijgt in de supermarkt mam!) en rond geren was dan eindelijk de dag voorbij en hebben de kinderen enorm genoten.
Verder heb ik ook deze week vrij heftige dingen meegemaakt, zo heb ik bijvoorbeeld gezien hoe een kindje aangereden werd. Dit zijn toch dingen waar je in Nederland niet zo mee geconfronteerd wordt, maar hier is dit vrij normaal. Dit heeft op mij dan ook een enorme impact gemaakt. Verder hebben we het ook veel gehad over de verkiezingen want ook die komen eraan en dit gaat helaas niet zo zoals dat bij ons in Nederland gaat. Het is namelijk nog steeds een vrij corrupt land, ook al zeggen ze dat ze een democratie zijn en de partij die nu aan de macht is, is al 50 jaar aan de macht. Nu is er echter dit jaar een partij die tegen de andere partij wil gaan strijden. Arusha is er dan ook heilig van overtuigd dat deze partij gaat winnen, omdat ze hier niet het corruptie idee hebben.

Dit is eigenlijk een vrij globaal overzicht van wat ik de laatste 4,5 week meegemaakt heb. Ik heb het wel echt naar mijn zin, maar ik heb het ook enorm moeilijk en het is echt niet allemaal rozengeur en maneschijn. Je ziet hier enorm veel dingen waar je in Nederland natuurlijk niet mee geconfronteerd wordt. Je wordt hier ook constant overal nageroepen omdat je muzungu (blank) bent. Mensen weten alles van je en willen constant dingen van je, omdat ze denken dat je enorm rijk bent omdat je blank bent. Ik heb dus enorm mijn upps en downs, maar dit hoort er natuurlijk ook bij. Verder zal ik hieronder nog wat fotootjes plaatsen van de dingen die ik gedaan heb en ik zal gauw weer een nieuwe blog schrijven!

Hele dikke zoen vanuit Arusha!
Liefs, Mechteld

Blog 2

Zoals ik in mijn vorige blog vertelde vond ik week 5 een vrij moeilijke week, nou toen moest week 6 nog komen.. Jeetje wat heb ik in week 6 veel meegemaakt. Maandag moesten wij onze eerste training gaan geven. Dit was zowel voor mij als voor Mikky best een stresspuntje. De training zat hartstikke goed in elkaar, maar het is altijd de vraag hoe de meiden erop gaan reageren. Ik ben hier dus een training aan het ontwikkelen om de studenten van IBES meer creatief te leren denken. Dit kan je hier niet zo makkelijk doen als in Nederland. Ze snappen hier namelijk niet wat het is, waarvoor je het nodig hebt, hebben er niet genoeg zelfvertrouwen voor, enzovoort. We hebben dus ook besloten om eerst tijd te besteden aan zelfvertrouwen ontwikkelen, kennis te leren maken met het onderwerp en over de ontwikkeling van het kind te praten. Deze eerste training was dus gericht zijn op het kennis leren maken met creatief denken en uitleggen wat het nou eigenlijk is. Je moet bij zo een training echt beginnen bij 0. Zo wilde we ze bijvoorbeeld laten brainstormen, maar hier hadden ze nog nooit van gehoord. Dit was hetzelfde met doelen opstellen. Je moet de studenten dit dus eerst leren. Voor ons is het zo normaal dat dit ook heel raar was om dit zo anders te doen. Ik vind het zelf wel heel bijzonder want je zag echt dat alle studenten het super leuk vonden en enorm hun best doen. Meer kan je ook niet van ze verwachten en ze hebben er volgens mij ook echt wat van opgestoken.

Dinsdag hebben ik een hele zware mentale dag gehad. Bij IBES zit een jochie met het syndroom van down. In Tanzania wordt een kind met een handicap gezien als een straf van god en als de zoon van de duivel. Vaak worden kinderen met een handicap dus achtergelaten door de ouders omdat ze er niks mee te maken willen hebben. Dit is ook gebeurd met dit jochie. Zijn ouders zijn weggelopen en hij is bij zijn opa en oma terecht gekomen. Zijn opa probeert zoveel mogelijk voor hem te zorgen maar dit is vanwege de thuissituatie niet makkelijk. Er gebeuren zoveel dingen in dat gezin en de rest van het gezin heeft er enorm veel moeite mee dat de opa van Lau (het jongetje met het syndroom van down) zoveel geld aan hem uitgeeft zodat die op een goede school kan zitten. Hierdoor is het voor Lau bijna niet meer veilig om daar in dat gezin te blijven, omdat eigenlijk alleen zijn opa nog voor hem opkomt. Ze hebben ook bijna geen geld en Lau moest dus al weg bij IBES omdat ze het niet meer konden betalen. Ze hebben hem toen naar een openbare daycare gestuurd. Hier weten de medewerkers daar echter ook niet hoe ze om moeten gaan met kinderen met het syndroom van down. Lau verdween dus ook telkens. Iemand van IBES heeft Lau toen gevonden en teruggebracht naar IBES. Hier kan hij nu voor een kleiner bedrag blijven. Ik wil echter wel proberen of ik iets voor hem kan gaan betekenen zodat hij wel een goede toekomst krijgt. Hier geloven de mensen ook in veel bijgeloven. Zo geloven ze bijvoorbeeld dat je van albino’s een toverdrank kan maken zodat je gezonder wordt. Er zit ook een bijgeloof op kinderen met het syndroom van down. De lichaamsdelen van kinderen met het syndroom van down zouden welvaart en geluk brengen. Deze moet je dan ook in je huis hangen. Het is dus voor Lau enorm gevaarlijk om alleen rond te lopen omdat hij zo ‘gestolen’ kan worden. We zijn deze dinsdag naar het huis van Lau gegaan om hier te kijken en om te praten met de opa en oma van Lau. Dit was heel bijzonder maar ook heel erg schokkend. Hier heb ik de hele andere kant van Tanzania gezien en dit heeft zo een enorme indruk op mij gemaakt. Ik heb tijdens dat gesprek met de opa van Lau mijn tranen echt in moeten houden. Het was zo enorm bijzonder!

De woensdag hierna kwamen we bij IBES aan en hoorde we dat de broer van een van de meiden op de USA locatie van IBES overleden was. Nu moesten ze opzoek naar iemand die haar kon vervangen voor de aankomende dagen omdat ze naar de begrafenis moest. Er zijn nog vrij weinig meiden die echt goed opgeleid zijn omdat IBES nog niet zo lang bestaat. Er zijn ook een aantal meiden net gestopt dus toen hebben Mikky en ik besloten om te hulp te schieten. Wij zouden dan de aankomende dagen invallen op de andere locatie van IBES. We hebben toen ook besloten om bij Marion te slapen en niet thuis omdat we anders nog veel vroeger op moesten en veel later pas weg konden. Dit was natuurlijk totaal niet verkeerd want Marion heeft een heerlijk zwembad waarin wij lekker elke avond even konden afkoelen ^^. We hebben hier toen dus twee dagen voor de klas gestaan, liedjes met de kids gezongen en ze wat kleine dingetjes geleerd. Dit was enorm leuk maar wel enorm vermoeiend. Nou was deze week sowieso al enorm zwaar dus dit hakte er enorm in. Gelukkig zouden we vrijdagavond naar Zanzibar gaan! Vrijdag hoefde we dus maar een half dagje te werken, tas in te pakken en toen konden we vertrekken naar Zanzibar! De vluchten hier gaan alleen wat anders dan in Nederland. We kwamen aan, moesten onze spullen inleveren, paspoort laten zien en we kregen een ticket. Dit duurde in totaal ongeveer 5 minuten. Hierna stond er nergens waar we heen moesten voor onze gate of hoelaat ons vliegtuig vertrok. Dit stond alleen voor de security en daar stond dat ons vliegtuig een half uur later vertrok. Toen zagen we opeens allemaal mensen lopen en moesten we toch al naar de gate gaan. Uiteindelijk iedereen het vliegtuig in en vertrokken we opeens een kwartier te vroeg. Ik heb volgens mij nog nooit zo een kort vluchtje gehad. We hebben denk ik in totaal 45 minuten in het vliegtuig gezeten.

Eenmaal aangekomen in Zanzibar ga je niet naar een bagageband om je koffer op te halen, maar kom je bij een soort van lijkkisten plek ofzo aan waar allemaal grote kisten staan. Hier worden de koffers op gegooid en je moet zelf maar uitzoeken welke van jou is. Het draait dus niet rond maar het is gewoon een houten kist waar alles op gegooid wordt.

Nadat we eenmaal onze koffers gevonden hadden werden we opgehaald door een taxi. Ik verblijf eerst een dagje bij stone town en dan de rest van de week aan het strand. We hadden een enorm aardige taxichauffeur die ons vertelde over het verleden van Zanzibar. Zanzibar is namelijk van Oman geweest en dit had ik al gehoord van iemand. Ik vond het dus ook leuk om hier naar te vragen en waar je dit allemaal in terug kon zien. Helaas was het donker en kon je dus niet veel zien. Eenmaal aangekomen in het hotel zijn we gauw gaan eten en ons bedje ingedoken.

De volgende dag hadden we een trip naar prison Island geboekt. We zaten blijkbaar echt super dichtbij prison Island en gingen hierheen met een bootje. Wat een gaaf eiland is dat zeg! Er zitten hier echt mega schildpadden van echt 160 jaar oud. Ik heb echt nog nooit zulke enorme beesten gezien, maar wat zijn ze gaaf! Misschien als nieuw huisdier pap en mam? We hebben ze mogen aaien, eten mogen geven en zelf een kleintje vast mogen houden! Hierna zijn we verder gaan kijken op het eiland want het is ook een oude gevangenis geweest. Hierna zijn we nog het water op gegaan en zijn we gaan snorkelen. Dit was echt enorm gaaf totdat we zagen dat er enorm veel zee egels zaten. Het was ook enorm ondiep dus je zou er zo in kunnen gaan staan. We hebben toen maar besloten om terug te gaan.

We hebben ook wat foto’s gemaakt op een brug op prison island. Er was een man die ons wel wilde helpen daarbij. Hij wilde verder niks van ons dus wij dachten dat is perfect! Helaas werd onze kapitein gebeld op de boot en bleek het die man te zijn. Hij wilde ons nummer hebben om contact op te nemen voor als we naar Jambiani gingen. Dit hebben we natuurlijk niet gedaan.

We zijn toen doorgereden naar Jambiani en aangekomen in onze volgende lodge. Echt een top locatie! Je zit echt op het strand en de zee is hier zoooo mooi! Het doel van deze trip naar Zanzibar was om echt de toerist uit te hangen want dat doen we in Arusha natuurlijk helemaal niet omdat we zoveel moeten werken. Het enige dat wij dus ook gedaan hebben deze trip is op het strand liggen, zwemmen, tours gemaakt, enzovoort. Toch maakt het zo een week ook wel heel bijzonder. Je geniet van de rust en van de mooie omgeving om je heen en je gaat zoveel dingen steeds meer waarderen. We zijn bijvoorbeeld om 5 uur ’s ochtends op een boot naar de zonsopgang gaan kijken, we hebben kindjes gejonast op het strand, we hebben gesupt door de mangrove en we hebben lekker gewandeld over het strand.

Het mooiste van deze week was natuurlijk wel mijn verjaardag. Ik was 8 oktober jarig en ik kijk zelf nooit zo uit naar m’n verjaardag. Vooral dit jaar had ik dat een stuk minder omdat ik natuurlijk hier zit en niet thuis ben. Toch heb ik echt een top dag gehad. ’s Ochtends zijn we gaan zwemmen met dolfijnen wat echt al zo lang op mijn bucketlist staat. Dit was echt geweldig. We werden om 6 uur opgepikt door de chauffeur en na wat gezeur om geld, bedreigingen dat die wel eens klanten in elkaar had laten slaan omdat ze niet deden wat hij zei en een dronken chauffeur waren we eindelijk op locatie. We hadden al gehoord dat deze trips soms niet goed zijn voor de dolfijnen en we wisten dan ook niet zo goed of het verstandig was om dit te gaan doen. Nu is het echter laag seizoen dus valt dit allemaal reuze mee. Ik vond dan ook dat er totaal niet slecht met de dolfijnen omgegaan werd en ze werden ook goed met rust gelaten. Het zijn namelijk wilde dolfijnen. Je ging hier met een boot achteraan en als je dolfijnen zag mocht je het water in springen met je snorkel en kon je met ze mee zwemmen. Echt een geweldige ervaringen. Ik heb zo enorm veel dolfijnen gezien en ze kwamen zoooo dichtbij, echt een geweldige ervaring. Er was er zelfs eentje die voor mijn neus ging dansen! Terwijl dat we op ons bootje zaten kwamen we ook nog de man van prison island tegen. Hij was blijkbaar ook naar Jambiani en ging op precies dezelfde tijd de dolfijnen tour doen als wij. Dit was al een beetje een creepy iets, maar toen we terugkwamen op het land kregen we ook nog eens een briefje in ons hand geduwd dat hij vandaag bij de rock zou zijn waar wij ook wat zouden gaan drinken en dat we echt maar contact met hem op moesten nemen, ondertekend: de stranger. Hierna zijn we teruggegaan naar de lodge en toen had Mikky voor mij een taart geregeld met een drankje erbij. Dit was wat ik graag wilde voor mijn verjaardag, op het strand zitten met een cocktail en taart. Ik heb toen ook mijn cadeautje gekregen van al mijn lieve vrienden en familie waar ik zo enorm blij mee ben. Ik wil iedereen hier dus ook nog een keer enorm voor bedanken! We zijn hierna nog gaan snorkelen en toen ’s avonds naar de rock gegaan om hier een drankje te doen en raad eens wie we daar aantroffen: de stranger! Meneer zat ons rustig op te wachten voor de rock. Toen wij naar binnen liepen kwam die ook nog eens achter ons aan en ging die tegenover ons op het terras een biertje zitten drinken in zijn eentje. Toen liepen wij naar voren en twee minuten later stond meneer achter ons. Wij dus weer terug naar binnen en twee minuten later zat meneer aan de andere kant van het raam lekker naar ons te staren. Gelukkig is die na een lange tijd weer teruggegaan en hebben we geen last meer van hem gehad.

We zijn hierna nog gaan eten bij Upendo en toen weer lekker naar huis om nog een lekker cocktailtje te gaan drinken en daarna te gaan slapen want helaas moesten we de volgende dag alweer naar huis. We zijn dus ook de volgende dag teruggegaan naar het vliegveld en vanaf daar vlogen we naar Dar es salaam. Hier moesten we dan weer overstappen naar het vliegtuig voor kili en uiteindelijk veilig en wel aangekomen op het vliegveld van kili. We zijn gauw ons bedje in gedoken want we moeten de volgende dag alweer naar IBES om te werken.

Deze zaterdag hebben we geholpen bij een training over montessori. Ik vond het zelf heel bijzonder om dit te zien en te kijken hoe de Tanzanianen dit opvatte, maar ik voel me heel erg ziek dus ik heb totaal niet genoten van de dag. Ik ben dus vandaag (zondag 11 oktober) ook maar even naar het ziekenhuis gegaan om te kijken wat er aan de hand is. Nou ook dit is natuurlijk weer een heel avontuur. Zo had de dokter besloten dat ik op twee dingen getest moest worden: malaria en iets dat op het woord thaifood leek. Ik denk nou het zou wel goed zijn dus ik bloed prikken en ik bleek zwaar positief te zijn voor datgene dat op thaifood leek. Dus ik terug naar de dokter en die was half in paniek want dat was toch wel vrij erg. Dus ik vragen wat het dan precies was, bleek het om buiktyfus te gaan. Dus ik vertellen dat ik daarvoor ingeënt was. Oh hmm dat had de vorige dokter dan toch wel even moeten vragen want ja, als je daarvoor ingeënt bent kan je dat ook niet meer krijgen dus was het bloedprikken eigenlijk vrij nutteloos….. maar dan kan het dit dus ook niet zijn dus ga maar terug en ga maar weer opnieuw bloedprikken…….. Toen ben ik ook wel een beetje boos geworden dat je dat niet kan maken tegenover je klanten en ze dubbel gaat laten betalen voor iets waarvan je weet dat ze het niet hebben. Dus toen heb ik mijn volgende bloedprik avontuur gratis gekregen. Nou heb ik in mijn leven pas 1 keer bloed hoeven laten prikken en daar heb ik nooit echt last van gehad, maar men wat deed dit pijn. Ik kan nog steeds mijn armen nauwelijks bewegen en het is helemaal blauw. Echt een feestje die ziekenhuizen hier in Tanzania en de uitslag: ja we weten het eigenlijk ook niet zo goed dus je krijgt pijnstillers en als het binnen 5 dagen niet beter is moet je toch maar gauw terugkomen want dan is het denk ik toch niet zo goed. Nou dit was toch echt even een OK momentje.. Gelukkig is het dus voor nu niet erg maar we zullen zien hoe het verder gaat.

Verder wil ik graag iedereen in Nederland nog even jaloers maken met het nieuws dat het hier heerlijk warm is en dat ik lekker geniet van de zon en verder hoop ik dat daar alles goed gaat ondanks de kou hihi.

Blog 3

Mijn laatste blog eindigde met dat ik ziek was en naar het ziekenhuis moest. Gelukkig is dit allemaal wat minder en ben ik weer een stuk gezonder.
Na deze zondag die ik in het ziekenhuis door heb mogen brengen, heb ik drie dagen een training mee gevolgd met de meiden van IBES. Deze training ging over de ontwikkeling van het kind. Maandag begon het met de fysieke ontwikkeling. Lachen, gieren, brullen natuurlijk toen de meiden een naakt lichaam van een vrouw en voornamelijk een man moesten gaan tekenen! De volgende dag ging het over de psychische ontwikkeling van het kind en woensdag ging het over child abuse. Dit was eigenlijk niet belangrijk voor ons, maar ik vind het zelf heel bijzonder om hierover te horen. Dit komt natuurlijk een stuk minder voor in Nederland en ik vind dit zelf een heel interessant onderwerp. Ik vind het zelf een heel gevoelig onderwerp om dit met de meiden te bespreken, omdat ik weet dat bijna alle meiden wel mishandeld zijn. Dit verschilt natuurlijk per student hoe erg dit is, maar bij sommige zal dit waarschijnlijk heel erg zijn. Ik heb hier zulke erge verhalen gehoord waar ik zo van geschrokken ben. Je kan je echt niet voorstellen waar sommige mensen doorheen moeten gaan in dit land.
Ik heb dinsdag ook contact gekregen met mijn tandarts uit Nederland. Hij is zijn eigen project gestart dat african dental aid heet. Hij komt voor twee weken naar Tanzania met twee vrienden om de tanden van de Maassai te verzorgen. Dit is natuurlijk een super goed project en het leek mij super leuk om hem te gaan bezoeken. Gelukkig zaten zij donderdag nog 1 dag in de buurt van Arusha en daarna zouden ze door gaan naar het westen van de Serengeti. Natuurlijk heb ik deze kans niet laten gaan en wilde Niaguzi met ons mee en ons brengen. Zo gezegd zo gedaan en donderdag zaten wij in de auto op weg naar Likamba. Het leuke aan reizen door Tanzania is dat ze hier geen straten hebben en dus ook geen navigatie. Niemand weet dus ooit waar die naartoe moet. De meeste Tanzanianen weten de weg, maar waar ze dan precies heen moeten weten ze niet. Dit gold dus ook voor Likamba, want Likamba bestaat uit een rechtbank, her en der wat hutjes en vooral heel veel koeien. Nou vond ik het totaal geen probleem dat we de weg niet konden vinden want wat een geweldig uitzicht was dat! Ik heb zo genoten van het uitzicht en alle kindjes die om je heen liepen en her en der een koe die de weg overstak.
Na ongeveer 2 uurtjes hadden we dan eindelijk african dental aid gevonden. Ze zaten in een rechtbank wat bestaat uit een gebouw met een soort stenen podium. Hier hadden ze hun behandelstoel ingezet en al hun spullen uitgestald. We hebben de hele dag mee mogen kijken en ik heb denk ik nog nooit zoveel tanden getrokken zien worden. Nou had ik überhaupt nog nooit een tand getrokken zien worden en ik moet je heel eerlijk zeggen dat ik dit ook helemaal niet erg vind! Ik denk dat ik mijn ouders heel erg mag bedanken voor het goede gebit dat zij mij gegeven hebben haha . Ik ben zo blij dat ik deze kans heb mogen krijgen en ik wil ook Joost nog een keer enorm bedanken. Het was echt een ervaring uit duizenden die ik niet zo snel zal vergeten (en nee dit heeft niet alleen te maken met alle tanden die ik getrokken heb zien worden).

Vrijdag kreeg ik de geweldige kans om met Marion mee te gaan naar een feest op de Peace Embassy school. Hier werd namelijk gevierd dat de nursery class nu naar de primary school gaat. Marion was hier eregast en hierdoor wij ook. Geweldige ervaring natuurlijk en wat een feest was dat. Het was echt een groot spektakel waarbij iedereen ging dansen, zingen, feestvieren enzovoort. Super leuk natuurlijk om dit een keertje mee te maken!
Zaterdag had Sophie ons gevraagd om mee te gaan naar de familie van haar askhari. Hij komt uit een echte traditionele Maassai familie en zij doen tours door hun dorp heen. Ook dit was weer een hele bijzondere en gave ervaring. Onderweg in de auto kwamen we nog zebra’s tegen, want we zaten ongeveer op de grens met Tarangire national park. Wij natuurlijk allemaal de auto uit gegaan om foto’s te maken en we konden echt super dichtbij komen! Hierna zijn we doorgereden naar de Maassai stam waar we opgewacht werden door een heel welkomst comité. Alle vrouwen en kinderen uit het dorp stonden ons op te wachten om een soort traditionele dans te doen. Ik had eigenlijk verwacht dat dit van dat echte Afrikaanse dansen was wat je altijd op tv ziet waar ze echt alles bij schudden, maar hier zongen ze een liedje en sprongen ze soms wat op en neer. Later mochten we nog meedoen en kregen we ook allemaal zo een traditionele ketting om onze nek. Hierna hebben we een rondleiding door het dorpje heen gekregen en heb ik op een bed gelegen dat van giraffehuid gemaakt is. We hebben hierna traditionele thee gedronken (bestaande uit suiker, melk en een speciaal geneesmiddel uit de boom? Helaas konden ze niet duidelijk aangeven waar het voor was….) en hebben we wat mensen van de stam ontmoet. Ik had al wel gehoord dat er altijd een geit geslacht wordt als er bezoekers komen bij een Maassai stam en dat je dan het bloed moet drinken, maar ik had nooit verwacht dat ze dit beest ook voor je neus gingen slachten. Helaas kwam mijn nachtmerrie dan toch uit en wat was dit verschrikkelijk om te zien. Hier drinken ze namelijk ook het bloed van de geit en als je de geit gewoon slacht gaat er teveel bloed verloren. Ze laten het arme beest dus stikken en gaan hem daarna pas open snijden. Wat ben ik door een hel gegaan zeg toen ik daar zat. Ik vond het zo verschrikkelijk om te moeten zien, maar het is enorm onbeleefd om weg te lopen, omdat ze dit voor jou doen. Ik heb echt met tranen in mijn ogen daar gezeten en me vooral gericht op de mooie natuur om me heen. Gelukkig hoefde we niet het vlees van het arme dier te eten maar kregen we onze eigen lunch. Hierna hebben we nog een traditionele dans gezien van de ‘warriors’ van het dorp. Dit zijn de jongens tussen de 14 en de 40. Deze vangen de dieren die gegeten worden. Ze eten hier namelijk alles wat op hun pad komt. Soms komt er dus een giraffe langs en dan gaan ze die vangen en opeten. Hier eten de mannen en de vrouwen ook apart en het is ook heel normaal om 10 vrouwen te hebben. De man mag dus elke avond kiezen waar die wilt slapen……… Ik ben zo blij dat ik niet leef in zo een cultuur.
We zijn hierna nog naar een Maasai markt gegaan en Mikky en ik hebben besloten dat we naast een hond ook een zebra en een ezel in onze tuin willen. En ja deze gaan ook meer naar NL.

Zondag is Julissa aangekomen en hebben we voor de rest lekker niks gedaan om een beetje bij te komen van de week. De verkiezingen komen ook al dichtbij, dus we moeten op gaan letten op wat er gaat gebeuren.
Maandag moesten we weer training geven en omdat Marion er deze week niet is moeten we ook wat normale lessen overnemen. Ik vond dit echt heel erg leuk om te doen, omdat je eigenlijk echt les geeft aan hele jonge kinderen. Deze lessen zouden we op woensdag en donderdag overnemen. Helaas zat hier ook nog de dinsdag tussen. Dinsdag was niet een hele prettige dag want ik heb wat dingen gezien die ik liever niet wilde zien. Toen ik in de dala naar Ibes zat was er voor ons een ongeluk gebeurd. Nou gebeuren ongelukken hier vrij vaak dus dit is niet zo bijzonder, maar ik had het zelf nog nooit een heftig ongeluk gezien. Tot deze dinsdag.. Ik had natuurlijk wel al de klap gehoord van het meisje dat aangereden werd, maar hier hebben we geen bloed bij gezien, of het kind zelf verder gezien. Deze dinsdag was er echter een ongeluk met een man op een piki. Dit is een scooter en deze man was waarschijnlijk aangereden. Hij lag levenloos op de straat en uit zijn hoofd kwam allemaal bloed stromen. Ik had al wat turbulente dagen gehad en dit er bovenop deed mij niet veel goed. Ik zag het allemaal niet meer zitten, maar je moet toch door. Gelukkig had onze taxi chauffeur Dennis ons uitgenodigd om te komen eten bij zijn zus. Dit ben ik dus ’s avonds gaan doen. Ik wist echt niet waar ik terecht gekomen was en Dennis was allemaal hele rare dingen aan het uitkramen. Gelukkig kwamen we bij een super lief gezin terecht en we werden enorm hartelijk ontvangen. Het hele gezin vond het zo leuk dat wij er waren! We zouden daar ook gaan eten, maar het hele gezin had al gegeten dus wij kregen de restjes. Dit is blijkbaar heel beleefd hier, want blanke en zwarte horen niet samen te eten.. Verder hebben we ’s avonds nog spelletjes gespeeld met de kinderen en zijn daarna nog even naar Joep gegaan.
Woensdag moesten we dan de art class geven. We hebben ze de nationale vlag van Tanzania laten maken, maar dit mochten ze niet doen door te tekenen, maar door met andere soort materialen de vlag te maken. We hadden ook tegen ze gezegd dat het leuk zou zijn als ze bijvoorbeeld spullen van buiten zouden gaan halen. Helaas pakte ze bijna allemaal gekleurde papiertjes en gingen ze knippen en plakken. Er waren er een aantal die naar buiten gingen om dingen te pakken, maar het grootste deel deed dit niet. Helaas moesten ze daarna ook nog de Nederlandse vlag maken MAAR ze mochten niet dezelfde materialen gebruiken. De meiden die dus eerst spullen van buiten hadden gepakt hadden nu een enorm voordeel want waar vind je nou blauwe en rode spullen in de natuur? Het was echt geweldig om te zien hoe creatief ze alsnog bezig waren. Zo was er een meisje die haar eigen verf ging maken met bloemen en was er eentje die het labeltje van het water eraf had gehaald en dit gebruikte. Zo waren ze toch enorm creatief bezig.
De sportles op donderdag ging alleen net iets anders. Zo wilde we bijvoorbeeld een spelletje doen met steen, papier, schaar, maar hier hadden ze nog nooit van gehoord. We hebben ze het proberen uit te leggen, maar door de taalbarrière en het niveau van de meiden was dit niet te doen. Dit spel hebben we helaas moeten skippen. Het fijne is dat ik natuurlijk van CISV zoveel spelletjes ken dat ik mijn kennis hierover goed kon gebruiken.
We zaten donderdag ook in onze dala naar IBES en hier ging het volledig over de verkiezingen. Het ging er best heftig aan toe en op een gegeven moment begonnen ze te praten over muzungu’s. Dit was voor mij toch een teken dat het niet veilig meer is. We hebben toen ook Joep gebeld en met IBES overlegd dat we vrijdag thuis zouden werken.
Vrijdag zouden we dus thuis gaan werken, maar we vonden het ook leuk om onze laatste dag voor onze opsluiting iets leuks te gaan doen. We hebben toen besloten om nadat we nog wat dingen voor stage hebben gedaan naar Lake Duluti te gaan. Hier kan je kanoën en omheen wandelen en het zou echt super mooi moeten zijn. Hier zijn we heengegaan en we zijn met een bootje gaan varen met een guide. Hij kon ons zooooo veel mooie vogels, hagedissen, planten enzovoort laten zien. Hij vertelde ons ook dat Lake Duluti een oude krater is. Deze krater is wel 700 meter diep en het water is super helder, maar door de weerspiegeling van de natuur lijkt het water helemaal groen. We hebben hier zoveel gave vogels gezien en ook een soort hele grote hagedissen die wij de mona lisa genoemd hebben. We hebben ook een american eagle gezien, echt zo gaaf! Dit was echt zo een vette ervaring en ik heb echt zo enorm genoten, het was echt weer even bijkomen.
Zaterdag zijn we nog wat boodschapjes gaan doen en hebben we lekker ’s avonds niks gedaan. Helaas werd onze rust verstoord door een flinke bonk op het dak. Ik wist niet zo goed wat ik moest denken totdat ik twee hele felle ogen zag. Nou alles ging door me heen, beroving, verkrachting, moord, enzovoort. Ik denk dat ik echt wat minder naar moord series moet kijken want mijn hart sloeg echt over. Gelukkig bleek het een aap te zijn en konden wij lekker doorgaan met ons spelletje zonder angst voor moord. Vanaf zondag zitten we opgesloten voor de verkiezingen en nu zit ik dus al 3 dagen opgesloten. Ik ben lekker de hele dag boeken aan het lezen en aan het knuffelen met poppy, de hond van Marjolein. Net een kleine Dara dus ik ben helemaal gelukkig  We hebben ook een zwembadje opgezet dus ik geniet hier enorm van het weer en ben lekker een beetje aan het bijkleuren.

Heel veel liefs uit het nu gelukkig nog veilige Arusha!

Blog 4

Zoals ik al verteld had in mijn vorige blog zou ik voor een tijdje opgesloten zitten vanwege de verkiezingen. CCM heeft inderdaad gewonnen zoals verwacht, maar er is niks qua rellen gebeurd. Dit valt me enorm mee, wat aan de ene kant ook wel jammer is want ik ben een enorme ramptoerist haha. Toen we hoorde dat alles rustig was mochten we dan ook het huis weer uit. Mikky en ik hadden besloten om een dagje naar snake park te gaan en zoals veel van mijn goede vrienden weten heb ik een enorme fobie voor slangen. Ik dacht ik ga hier lekker mijn angst overwinnen. Helaas is me dit toch niet helemaal gelukt. Ik zie sinds kort overal slangen en wordt middenin de nacht wakker omdat ik denk dat ik gebeten wordt door een slang. Mijn plan om mijn slangenfobie te overwinnen is helaas niet gelukt haha! Het was wel een hele bijzondere dag want naast alle slangen mochten we ook kameel rijden en werden we aangekleed als echte Massaai! Super bijzondere ervaring natuurlijk.
Zondag zouden we een tocht gaan maken naar een waterval. Dit zou ergens bij mount meru liggen. Het zou een tocht zijn van ongeveer 2 uur en er stond bij dat het een vrij pittige tocht was. Nou pittig is zacht uitgedrukt, wat heb ik een zware tocht achter de rug zeg! Eerst mochten we een half uurtje gewoon lopen, maar toen begon het. We moesten de rest van de tocht gaan klimmen. En dan niet een beetje klimmen, nee het was letterlijk berg beklimmen. Volgende angst proberen te overwinnen, mijn hoogtevrees. Helaas is ook dit niet gelukt. Na een helse tocht kwamen we dan eindelijk aan bij de waterval. We werden ondertussen begeleid door onze persoonlijke begeleiders van ongeveer 10 jaar oud die je over elke steen heen hielpen en constant je hand vasthielden. Heel schattig natuurlijk.
Na ongeveer drie kwartier bij de waterval te zijn geweest gingen we weer terug. Na wat aanvallen van bloedzuigers, wat uitglijders her en der en wat apen gespot te hebben verlieten we de kindjes. Deze wilde natuurlijk wel geld hebben. Ze begonnen je aan het einde echt mee te trekken en wilde allemaal zsm boven zijn. Ze maakte er een soort van persoonlijke wedstrijd van. Eindelijke boven aangekomen durven ze ook nog eens 10.000 shilling (ongeveer 5 euro) te vragen. Gelukkig legde onze guide uit dat ze hier alleen maar drugs van kopen en dat we er heel goed aan gedaan hebben om deze kinderen niet zoveel geld te betalen. Na nog een tijdje wandelen werden we gelukkig opgehaald door een auto en konden we veilig en wel naar huis. Helaas heeft mijn knie het niet helemaal gered. Ik zit sinds deze zondag in het verband omdat ik constant door mijn knie heen zak en hij kapot veel pijn doet.

Maandag moest ik gewoon weer naar IBES. Er zou deze week weer een training zijn die Marion gaf en ik mocht weer meekijken. Deze keer mocht ik alleen ook echt meedoen. Het gaat deze week volledig over het geven van straffen. Dit is natuurlijk heel bijzonder, omdat ze hier hele andere straffen geven dan in Nederland. Hier is alles veel fysieker dan bij ons. Slaan is hier niet raar, maar ook dingen als call the rain (met je armen omhoog staan totdat je gaat huilen van de pijn), met je knieën in het grind zitten tot het pijn doet, kikkersprongen maken tot het pijn doet, enzovoort. Marion wil echter graag laten zien dat het ook anders kan en dit wil ze doen met supernanny! Ik heb dus de hele week mogen genieten van afleveringen van EHBO: Eerste Hulp Bij Opvoeden. Wat heb ik genoten zeg! Het is heel bijzonder om te zien hoe de meiden hierop reageren. Voornamelijk omdat ze denken dat alles in het westen beter is en dat de kinderen dus ook beter opgevoed zijn. Hierdoor kunnen ze zien dat ook blanke kinderen niet altijd even lief zijn en dat ook deze kinderen gedisciplineerd kunnen worden zonder te slaan. Je zag een hoop hele bijzondere reacties langskomen. Zo is het ergste gebaar hier dat je kan maken met je hoofd schudden en tututu zeggen. Nou, ik weet niet hoe vaak ik dit gezien heb, maar het was in ieder geval niet weinig.
De grootste methode waarmee bij IBES eigenlijk gewerkt wordt is de rode stoel. Hier moesten de meiden dus ook gaan leren werken. Het belangrijkste hierbij is dat de meiden ook leren om hun ‘authority voice’ op te zetten. Dit kostte toch een hele hoop tijd voordat dit door was gedrongen. Het was wel heel erg gaaf om te zien hoe ze dit doen en er kwamen ook super leuke toneelstukjes uit haha! Zo hebben we hier bijvoorbeeld Violet zien werken en zij is zo geweldig grappig! Ik lach me altijd dood met haar en vooral hier. Ik hoop echt oprecht dat niemand ooit een kind krijgt zoals Violet zich gedroeg tijdens dit toneelstukje als kind, want wat was zij verschrikkelijk zeg! Huilen, gillen, krijsen, niet op de stoel zitten, alsnog alles meenemen wat niet mocht, enzovoort. Het is vooral heel bijzonder om te zien hoe de meiden hiermee omgaan, want uiteindelijk zag je ze toch allemaal goed ingrijpen.

Verder heeft Marion mij verteld dat er een aanvraag is gekomen vanuit de Serengeti voor 2 meiden die daar willen gaan werken in de vakantie. Super bijzonder natuurlijk, maar deze meiden moeten van tevoren wel nog een beetje gecoacht worden. Dit gaat dan ook mijn tweede competentie worden. Heel bijzonder, maar ik kijk hier ook enorm tegenop. De taalbarrière en het verschil in niveau is en blijft toch heel erg moeilijk, maar we gaan zien hoe het gaat lopen!

We hebben vrijdag ook onze tweede training voor het eerst uitgevoerd. Dit ging over zelfvertrouwen. Je zag echt dat de groep enorm gegroeid was sinds vorige les. Ze gaven goed antwoord op je vragen, stelde zelf vragen en durfde echt dingen te zeggen. Dit is zo een enorme vooruitgang met hoe het normaal gaat! Ze moesten ook een opdracht doen waarbij ze allemaal een complimentje moeten opschrijven voor elkaar. Je zag alle meiden echt zo enorm glunderen en ze vonden het zo bijzonder om al deze complimenten over zichzelf te horen. Helaas is het zelfbeeld van bijna alle meiden heel slecht en kunnen ze complimentjes over hun uiterlijk niet goed verdragen. Ze zien dit als een leugen en vinden dit dan ook heel vervelend. Veel andere kwaliteiten worden hier ook gezien als iets slechts, dus zowel Mikky als ik hebben geprobeerd om alle ‘slechte’ kwaliteiten die opgeschreven waren alsnog volgens hun cultuur te veranderen in iets goeds. Uiteindelijk leken alle meiden heel erg tevreden en vond ik het persoonlijk een hele goede training. Ik heb zelfs voor het eerst genoten volgens mij van voor een groep staan!

Zaterdag zijn we met z’n alle naar een tweedehands markt gegaan. Hier liggen (ja echt) de kleren die wij weggeven aan de arme landen. Deze gaan naar een markt waar de lokale mensen het weer kunnen kopen. Nou ik heb m’n ogen uitgekeken hoeveel spullen hier lagen. Echt het was niet normaal. Miljoenen schoenen, duizenden spijkerbroeken. Het was echt niet te bevatten. Het was heel bijzonder om te zien en ook fijn om te zien dat je spullen dus wel echt overkomen naar de arme landen. Nou had ik met mijn naïeve kop gedacht dat mijn spullen naar de zielige Massai kindjes gingen die echt niks hadden en 10 kilometer moeten lopen voor water, maar het gaat dus naar een markt waar het verkocht wordt.
Hierna zijn we doorgegaan naar een Massai markt waar ze allemaal souvenirtjes verkopen. Hier heb ik dus heel veel leuke souvenirtjes gekocht. Dit had ik ook al gedaan in Zanzibar, maar helaas, ik kon het niet laten. En man wat hadden ze hier veel leuke dingen zeg. Je werd alleen wel weer elk winkeltje ingetrokken en op een gegeven moment werd ik zelfs gestalkt door een man die mij persee iets wilde verkopen. Gelukkig hadden we Joep bij ons. Als ze hier een man zie bij een vrouw zullen ze ook gauw weggaan, dus als er stalker kwam verstopte ik me gauw achter Joep haha!
’S Avonds hadden we besloten om Joep mee uiteten te nemen, omdat wij een hele week in zijn huis mochten verblijven. We zagen dat er ergens een heel James Bond arrangement was en dat we daarna ook naar de nieuwe spectre konden. Super gaaf natuurlijk en gelukkig bleek Joep net als ik een James Bond fan te zijn. We zijn dus eerst lekker gaan eten, cocktails gaan drinken, grappen gaan maken over de oude James bond films (the man with the golden döner, fry another day, kookoo’s finger, kookoo royal) en toen doorgegaan naar spectre. Jeetje wat was dit een gave film zeg. Ik vind James bond altijd al hartstikke goed, maar ik heb volgens mij nog nooit zo genoten als deze keer. Misschien ook omdat het natuurlijk een hele bijzondere ervaring is om in Afrika naar James Bond te gaan haha! Het was echt een top avond en ik kan er zo nog steeds lekker van nagenieten.
Zondag hebben we eerst lekker uit kunnen slapen en daarna zijn we doorgereden naar Maji Moto. Hier was ik al eerder geweest, maar Jullissa nog niet dus zijn we met haar meegegaan. Dit vond ik natuurlijk helemaal niet erg want het is daar echt geweldig mooi. Onderweg konden we ook nog een deel van de kilimanjaro zien, wat natuurlijk ook weer heel bijzonder was! Na heerlijk gezwommen te hebben en een beetje uitgerust te hebben reden we weer terug. Onderweg kwam er echt een man keihard langs scheuren. Dit is hier niet ongebruikelijk want het verkeer is hier elke weer een grote feestpartij van gassende, uitwijkende en keiharde remmende auto’s, maar deze keer kwam er een politie auto achteraan. Deze blokkeerde de weg volledig voor de auto en sprongen gelijk in de auto van de man. Ze waren echt super boos op hem en uiteindelijk moest hij hun volgen naar, ik denk, het politiebureau. Hierna zijn wij weer lekker op ons dooie gemakje doorgereden naar huis. Helaas was dit onze laatste vrije dag voor de aankomende twee weken. Deze week moet ik namelijk 5 dagen werken, 2 dagen op de christmas fair staan en daarna weer 5 dagen werken. Deze week bestaat ook nog eens volledig uit onze trainingen afmaken. Verder moeten we heel veel voorbereiden voor de fair. Dit is dus borden maken, kopieren, schommels plakken, schommels inpakken, spullen verhuizen, plastificeren en dan zijn er natuurlijk ook nog de meiden die les moeten krijgen. Deze hebben dus ook een examen en dat mogen wij dan nakijken. Helaas gaat het ook met mijn knie met de dag slechter. Ik ben dus vrijdag naar de fysio hier geweest omdat ik vanaf zaterdag twee dagen moet gaan staan voor de fair. De fysio heeft me aangegeven dat het niet zo best is. Ik heb een enorme brace om mijn knie en ik mag helemaal niks. Nou hou ik hier totaal niet van en ik ben ook nog eens heel eigenwijs dus ik heb zaterdag gewoon de hele dag alles gedaan. Ik heb zaterdag de hele dag suikerspinnen verkocht haha! Ik heb ookgeholpen met wat speelgoed verkopen en het was sowieso echt een hele leuke fair. Ik heb lekker rondgelopen en hier en daar wat spulletjes gekocht. Ze hadden super lekker eten en er was constant een bandje aan het spelen. Er werd ook veel gedanst en ik heb echt met volle teugen genoten. We zijn toen ‘s avonds nog lekker cocktails gaan drinken om te vieren dat we klaar waren met de eerste dag en het zo goed ging. Helaas ging het met mijn knie niet zo goed. Ik heb toen goed moeten nadenken of ik zondag wel wilde gaan en zeker omdat Marion ook zei dat het misschien beter was als ik thuis bleef. Helaas ben ik, zoals ik eerder al zei, enorm eigenwijs en ben ik de volgende dag alsnog gegaan. Deze dag heb ik wel heel braaf alleen suikerspinnen verkocht en gezeten. Ook deze dag ging weer heel goed en we hebben weer goed verkocht. Ik heb wel echt enorm genoten van dit weekend. Het was echt een heel erg leuk weekend.

De week hierna was voornamelijk weer veel werken. Ik ben nog een aantal keer naar de fysio geweest. Deze zegt dat ik echt heel erg moet gaan uitkijken met wat ik doe en dit moet ik wel heel erg serieus gaan nemen.

Ik heb maandag en vrijdag ook weer moeten trainen en voor de rest van de week voornamelijk gewerkt bij IBES. Ik heb nog een middagje bij de kinderen moeten zitten en dit was echt zo leuk! De oudere kinderen gaan namelijk binnenkort naar primary school. Hier gaan we dus een graduation party voor houden, maar dit wordt tegelijkertijd met kerst gevierd. De oudere kinderen gaan dus ook een toneelstukje doen over de geboorte van Jezus en hier moest ik ze bij helpen. Ik zal nog niet teveel verklappen, want ik weet natuurlijk niet wie dit leest en het moet nog geheim blijven haha! Ik heb ook nog geprobeerd om een meisje bij IBES te coachen. Ik zou haar gaan helpen bij eventuele problemen die zij ervaart voordat ze gaat werken in een lodge in de Serengeti. Ik had een heel goed gesprek met haar, totdat ik aan haar vroeg of ik haar ergens bij kon helpen. Ze zei namelijk op alles nee. Ze was niet bang, had geen stress, zag geen problemen in en vond dat als er iets mis ging ze dat daar wel kon vragen. Ik vroeg dus ook of ze dan nog vragen voor mij was en toen zei ze: Ja, wanneer komen de mensen van de lodge hierheen? Ik wil hun namelijk wel nog wat vragen stellen…… Toen dacht ik echt ok, laat maar. Ik ga dus nu een voorlichting maken voor de meiden die naar de lodge gaan, want ze hebben waarschijnlijk geen vragen omdat ze niet weten wat hun te wachten staat. Ze hebben namelijk geen idee met wat voor kinderen ze daar moeten gaan werken.
Phyl (meisje uit mijn klas die stage loopt in Kenia) is ook donderdag naar Arusha gekomen. Super leuk natuurlijk en ook heel bijzonder om iemand uit Nederland hier te zien. Zij is samen met een meisje uit Duitsland gekomen en we hebben hun vrijdag IBES laten zien. We gaan zaterdag ook op safari naar Tarangire en zondag en maandag ga ik met Marion mee op een field trip naar allemaal zakelijke afspraken. Heel erg leuk natuurlijk en ik kijk er enorm naar uit!!