De verhalen van Mikky

Blog 1

Tanzania, wat een prachtig land. Ik ben hier nu een maand en wat heb ik ongelofelijk veel meegemaakt. Uitleggen hoe het is om hier in een ontwikkelingsland te werken en te wonen is bijna niet mogelijk denk ik. Het is iets wat je moet ervaren, maar ik ga een poging wagen. Ik weet bijna niet waar ik kan beginnen, maar laat ik dat doen bij het begin. 24 augustus, in de avond kwam ik aan op Kilimanjaro airport. Moe, en in het pikken donken gingen we proberen om ons CTA (verblijfsvergunning) te regelen. En zoals alles in Tanzania, dat duurt even. Pole pole, op het gemakje. Maar dat was gelukt, zonder iets van papieren te hoeven laten zien?! Haha. De koffers lagen er gelukkig nog en we werden netjes opgehaald op het vliegveld. So far so good. Het was ongeveer een uurtje rijden naar Kundayo, de plek waar ik verblijf. Het is een heel klein kamertje dat ik deel met Mechteld, maar alles is aanwezig. Ofja alles… Geen stroom, koud water ik dacht waar ben ik aan begonnen. Maar, geen weg meer terug. Tanzania is voor de komende 5,5 maand mijn thuis! En geloof me, toen ik zo aankomt leek dat even heeeel erg lang. Maar het is ook niet niks natuurlijk en een beetje gezonde spanning en angst mag ook wel.
De volgende dag, toen ik alles eens in het licht kon bekijken leek het al een stuk minder erg en zag Tanzania er ineens een stukje vriendelijker uit. We hebben een rustig introductie weekje gehad waarin ik de stad een beetje heb leren kennen en mijn stage bedrijf heb bezocht. Het eerste weekend was echt al super. Toen heb ik het echte Afrika leren kennen. Zaterdag zijn we met een groep een fietstocht gaan maken door Lake Manyara. Deze ervaring, zo bijzonder! Fietsen door het prachtige uitgestrekte landschap. Gazelle, zebra’s en apen om me heen. Kudden koeien van de Masaai die je bijna omver lopen, prachtig! Midden in dit prachtige landschap hebben we nog met de Masaai kindjes gespeeld. We hadden de kids op onze mountainbikes gezet, en ze geholpen met fietsen. Dat was wel zo mooi. Die kindjes, bedekt in het vuil en stof, met alleen wat doeken om zich heen, op een fiets. Dat vergeleken met het leven wat ik in Nederland heb.. dat gaat bijna niet.
Maar waar ik hier voor ben, stage. Dinsdag was mijn eerste stage dag. Laat ik beginnen bij hoe ik op mijn werk kom, want dat is best spannend hoor, haha. Ik woon in Arusha, mijn werk is in Maji ya chai (45 minuten verder op). Trein of bus? Nee dat is hier niet. Ik ga met de dala dala. Een Toyota busje, gemaakt voor ongeveer 12 mensen denk ik, waar er gemiddeld 25 in en uit zitten en hangen. Kippen, geiten kinderen en zakken vol met weet ik veel wat, alles gaat mee. De aan elkaar getapte busjes rijden graag te hard, langs de weg en vooral waar en wanneer zij willen. Je kan er dus ieder moment uitgegooid worden! Er zijn ook geen tijden waar ze op rijden. Je moet gewoon geluk hebben dat er eentje langs komt. Je kan je voorstellen dat op tijd op je werk komen zo nog best een grote uitdaging is. Maar de eerste dag zelfs was dat gewoon gelukt. Dood zenuwachtig was ik omdat ik totaal niet wist wat er van me verwacht werd en of ik het allemaal wel kon. Maar we zijn rustig aan begonnen met het bedrijf leren kennen. Ik werk op dit moment dus bij IBES. Dit is een day-care waar werkende ouders uit de buurt kunnen hun kindje naar toe kunnen brengen. Verder is het een opleidingsinstituut. Meiden die allemaal een moeilijke jeugd gehad hebben, en zelf vaak ook uit kindertehuizen komen worden hier opgeleid om te werken met kinderen. Bijvoorbeeld in de day-care van IBES, in een kindertehuis of iets anders in die richting. Mijn rol hierin gaat zijn om een training ‘creative thinking’ te ontwikkelen en aan deze meiden te gaan geven. Een hele uitdaging. Waarom? Deze meiden hebben zelf nooit gespeeld. Puzzelen? Dat kunnen ze niet. Een blokkentoren bouwen? Te moeilijk. Zelf spellen bedenken om met de kinderen te doen? Nee hoor! Het opleidingsniveau is hier zo schrikbarend laag.. Ze weten niet eens waar Afrika ligt?! Een hele uitdagende opdracht om hier mee aan de slag te gaan en iets te ontwikkelen wat binnen deze cultuur werkt. Ook is het een uitdaging om te zorgen dat ze durven te leren in mijn lessen, want op school zijn zij altijd geslagen, en dus zijn ze erg bang voor docenten en heel angstig om fouten te maken. Ik ga zo ongelofelijk veel leren dit halve jaar, dat is niet normaal.
Maar, ik ben en blijf in Afrika en een virusje is zo opgelopen. In mijn tweede week was ik al erg ziek en moest ik even voor een check up naar het ziekenhuis. Want ik woon natuurlijk in een malaria gebied hier. Nadat de mieren van mijn dossier afgeveegd waren en er geconstateerd was dat alleen mijn linker kant ziek was (omdat de thermometer het niet deed) moest ik bloed gaan laten prikken. Echter moest ik daar even op wachten omdat de dokter had besloten even wat eten te gaan halen in de stad. Na een uurtje had ik de uitslag al en bleek ik gelukkig geen malaria te hebben. Wat het wel was wisten ze niet. Daarom hadden ze maar besloten dat mijn amandelen er uit moesten… No way dus he! Ohja, en wat ook nog gebeurde toen ik daar zat, de stroom viel uit. Dat is hier geen uitzondering hoor. De eerste 3 weken heb ik een paar uur stroom per dag gehad, met daarop gevolgd een bericht van de overheid dat het er een volledige week uit zou liggen. De belofte was dat het daarna beter zou zijn. Nou niet dus he.. we zitten nog steeds met enorm veel stroomproblemen. Maar ik begin er al bijna aan te wennen. Als de stroom aan schiet is het: Koffie zetten, alles opladen, douchen, snel snel snel! Ik begin wel te begrijpen waarom iedereen hier zo enorm stinkt. Niemand wil onder die ijs kouden douche hier!

Wat hier gelukkig wel goed kan is stappen. Er zijn genoeg leuken plekken hier waar je een drankje kan gaan doen en waar je gezellig kan dansen. Natuurlijk heb ik veel van deze plaatsen al even bekeken, want voor stappen ben ik altijd wel in. Maar, ook dat is toch wel even wennen hier. Er heerst hier een enorme mannen cultuur. Mannen zijn de baas, zij mogen doen wat ze willen en als vrouw heb je dat te accepteren. Accepteer je dat niet, dan is het heel gewoon om te slaan. En alle mannen hier willen erg graag een mzungu (blanke) vrouw natuurlijk. Ik ben dan ook ineens enorm populair! Iets te, naar mijn zin. Iedereen hier kent me wel, wil iets van me en zal er ook voor zorgen dat ie dit krijgt. Even wennen om daar mee om te gaan. Het is zelfs zo, dat ik een ticket naar Zanzibar ging boeken. (JAAA ik ga naar Zanzibar volgende week), en daarvoor moest ik mijn gegevens achter laten. Een uurtje later werd ik gebeld door de man van het reisbureau, of alles goed ging en of ik af wilde spreken. Dat kan toch niet?!
In de weekenden doen we leuke tripjes. Zo ben ik naast Lake Manyara ook naar Maji Moto geweest. Een soort oase helemaal in de droogte in the middle of nowhere. Prachtig blauw water en palmbomen. Dat zijn de mooie plekjes van Afrika wat echt genieten is. Echter gebeuren er in dit prachtige land ook heel veel minder leuke dingen. Zoals ik vertelde worden vrouwen enorm veel misbruikt en wordt er veel geslagen in gezinnen en op scholen. Er is helaas ook enorm veel armoede en er ligt nog steeds een taboe op albino’s en gehandicapten. Er leven enorm veel straathondjes die dagelijks ook aangereden worden. Daar wil ik me hier ook nog graag voor in gaan zetten. Ik ga helpen in een hondenasiel en we willen zelf misschien een hondje gaan nemen! Ook was er afgelopen weekend een enorme brand op de Mount Meru, waar ik aan de voet van woon. Enorm veel dieren, zoals olifanten enzovoort die daar leven zijn erbij om gekomen. Wij hoefden gelukkig niet weg want inmiddels is het onder controle. Maar zo maak je iedere dag iets mee hier.
Maandag en dinsdag heb ik mijn African First Aid gehaald. Een EHBO cursus voor in Afrika. Dus naast alle standaard dingen die je in Nederland leert, kan ik nu een eigen brancard vouwen, slangenbeten behandelen en noodbevallingen doen. Spannend he? Haha. Helaas had ik het dezelfde dag al bijna nodig… Op de terug weg naar huis zat ik in de dala dala en werd er voor mijn ogen een kindje aangereden. Natuurlijk stapte ik zo snel mogelijk uit (maar je kan je voorstellen dat dat in die overvolle dalla’s geen makkelijke opgave is), en ging naar dat kindje toe om te helpen. Maar waarschijnlijk was het zo erg, dat het kindje meteen in de auto naar het ziekenhuis is gebracht.. Dit gebeurt hier ook veel te veel. Het verkeer is echt extreem onveilig.

Dit alles, is maar een heel klein deel van wat ik hier iedere dag meemaak. Zoals ik zei, het is niet uit te leggen, je moet het ervaren!

Blog 2

Wat heb ik weer ongelofelijk veel meegemaakt de laatste tijd. Laat ik maar even beginnen bij stage (waar ik hier natuurlijk voor ben). Ik heb mijn eerste training gegeven! En dat was toch wel heel spannend. Eerst hebben we best wel lang gewerkt aan het ontwikkelen van deze training. Om hem dan uit te voeren is wel heel spannend. Want ja we wisten natuurlijk niet of het te moeilijk was, of ze het snapte en of ze het wel interessant vonden. Want de training die wij gemaakt hebben ‘creative thinking’ is zo nieuw hier in Tanzania! Maar gelukkig ging het best wel goed. Ik ben heel erg benieuwd hoe de meiden veranderd zijn aan het einde van de training. De dag erna stond er iets heel speciaals op het programma. Ik ben op huisbezoek geweest met de opa van Laurens. Een van de jongetjes in de day-care bij IBES. Ik zal het verhaal van Laurens en zijn opa vertellen:

Laurens is een jongetje die nu ongeveer 6 jaar wordt geschat. Hij is geen normale jongen, want hij heeft het syndroom van down. Op gehandicapten ligt hier een enorm taboe en zij worden gezien als vloek van de duivel. Bij zijn geboorte is hij meteen verlaten door zijn moeder en vlak daarna ook door zijn vader. Hij is gelukkig gevonden door de opa, die tot de dag van vandaag voor hem zorgt. Helaas is alles niet zo makkelijk. De opa woont met zijn (nieuwe) vrouw, kinderen en een paar kleinkinderen. Hij woont in een betonnen, zelf gebouwde hut, zonder licht, keuken, badkamer of iets.. Er wonen 9 mensen om precies te zijn. 6 slapen in een vies, klein hokje vol rommel. Lau slaapt apart met zijn opa, omdat de rest niet bij hem wil liggen. Ten slotte is er een apart kamertje voor een zoon, die alcoholverslaafde is, en daardoor een gevaar is voor de rest. Dit is zelfs zo heftig dat hij op dit moment niet meer welkom is daar. Hij bedreigd Lau te vermoorden omdat hij te veel geld en tijd kost terwijl het een kind zonder toekomst is in zijn ogen. Hij breekt thuis regelmatig muren en ramen. Verder is er bijna altijd ruzie in huis omdat niemand Lau wil. Ook is zijn opa heel erg bang dat hij ontvoerd wordt. Net als albino’s, worden kindjes met het syndroom van down vaak ontvoerd. Het bloed en de ledematen worden gebruikt omdat het staat voor rijkdom. Zonder IBES heeft dit jongetje totaal geen toekomst. Maar de familie heeft helemaal geen geld. En om dit jongetje en zijn opa te redden ga ik helpen!

Het is heel erg heftig om met eigen ogen te zien hoe de thuis situatie is van zo’n gezin en wat er zich hier iedere dag afspeelt. Ongelofelijk… Toen ik thuis kwam van deze heftige dag stage stond er een aparte verassing op me te wachten. Er was een brief bezorgd voor mij. Met daarin tekeningen van mezelf. Er is dus iemand geweest die heeft achterhaald waar ik woon, die mij heeft nagetekend en die dit heeft afgegeven aan mijn huisbaas. Beetje creapy is het wel! Dit soort dingen gebeuren dagelijks hier. Een anoniem leventje als blanken zit er hier niet in. Om van het ene maar meteen in het andere te vallen, op woensdag was het ook niet bepaald een doorsnee stage dag. Ik was gewoon begonnen met werken zoals iedere andere dag. Als snel kregen we te horen dat de broer van een van de docenten overleden was. Hij was een alcoholverslaafde, en dit is hem fataal geworden. Enorm heftig natuurlijk en heel erg sneu.. Helaas is dit iets wat hier veel te veel gebeurt. Mensen hebben het hier gewoon niet makkelijk en zien geen andere optie dan drank of drugs. Zij kon dus ook niet meer werken, omdat ze naar de begrafenis moest (dat duurt hier een paar dagen). Er is hier eigenlijk te weinig personeel die met kleine kindjes goed kunnen werken. En natuurlijk vond ik het niet erg om te helpen. De rest van de week namen Mechteld en ik de dagen op de day-care over. Nou, ik kan in ieder geval niet zeggen dat het saai is en dat er te weinig variatie in mijn werk zit. Maar wel heel leuk om te doen. Met die kleintjes tussen de 0 en 4 een paar daagjes doorbrengen. Lesjes geven, activiteiten doen en spelen. Er zit bij deze opvang een klein speeltuintje. In dit speeltuintje spelen soms ook de kindjes uit een weeshuis uit de buurt. En wat ben ik daar van geschrokken. Deze kindjes worden echt verwaarloost. Super vieze en kapotte kleertjes. De kindjes zelf stinken ook heel erg en hebben

vaak een onverzorgde huid en wondjes. Ze worden ook letterlijk een beetje aan hun lot over gelaten. De verzorgers lagen te slapen in het gras terwijl de kindjes daar zelf rond liepen. Een kindje had in de broek geplast en eentje zelfs gepoept, maar daar wordt niks aan gedaan. Heel erg om te zien en dan wetende dat het in Arusha allemaal nog wel heel goed is vergeleken met veel andere plekken. Verschrikkelijk..

En na zo’n heftige week waarin zoveel gebeurt is en waarin ik zoveel gezien en meegemaakt heb ging ik op vrijdag gewoon naar Zanzibar.

ZANZIBARRR! Wat was ik daar aan toe zeg. Even een weekje de toerist uithangen, niks doen en gewoon genieten van zon zee en strand. Wel ook heel dubbel om alles achter te laten in Arusha. Maar ik kan wel zeggen dat ik echt vol op heb genoten van dit heerlijke weekje op dit prachtige eiland. Vrijdag avond kwamen we aan, in Stonetown waar we de eerste nacht verbleven. We hadden een heel gezellig hotelletje aan het strand. Al hebben we hier niet zo veel van meegekregen, want we waren allebei zo moe dat we al heel snel in bedje lagen. De volgende dag, op zaterdag gingen we ons eerste tripje maken naar Prison Island!! Dat was echt heel erg leuk. Met een vissersbootje gingen we naar het eiland. En hier leven dus enorme schildpadden van wel 160 jaar oud. Wel heel indrukwekkend om te zien. Er waren er echt heel veel ook en je mocht ze gewoon aanraken enzo. Ook was er een oude gevangenis op het eiland (vandaar de naam prison Island), maar dat was niet zo bijzonder. Je kon de cellen helaas niet van de binnenkant zien. Vlak bij dit eilandje gingen we daarna ook nog snorkelen. En dat was veel mooier dan ik had verwacht! Alleen het was er erg ondiep en er zaten heel veel zee-egels. Toen raakte ik een beetje in paniek en werd ik ook nog aangevallen en gebeten door een kwal haha. De lol was er snel af dus toen zijn we maar weer terug gegaan. Lekker voor op de boot in de zon en zelfs met lunch. Dit is wel genieten hoor.

Toen we terug waren bij het hotel gingen we vanuit hier door naar de Zuid-Oost kust, naar Jambiani. Echt een soort paradijsje. Wit strand, helder blauwe zee, palmbomen, gewoon prachtig! Hier zijn we nog 6 daagjes gebleven. Wat we hier vooral hebben gedaan, is letterlijk niks! Slapen, zonnen, zwemmen en vooral niet te veel. Dat was wel echt heel fijn even. Maar we hebben ook wel de echte toerist uitgehangen. Op maandag waren we een sunrise tour gaan doen. Het idee was leuk, maar toen moesten we om half 5 ons bed uit.. toen was ik er ineens niet meer zo blij mee haha. Maar het was de moeite wel waard. Op een oud vissersbootje gingen we de zee op met, om het zo maar te zeggen, twee aparte kapiteins. Maar wat was het mooi. We hadden enorm veel geluk met het weer. Er waren een paar wolkjes maar de zon kwam er echt heel mooi doorheen! De oranje lucht, op dat mooie blauwe water was wel indrukwekkend. Van vroeg opstaan wordt je natuurlijk wel heel erg moe, dus het lijkt me vanzelfsprekend dat we de rest van de dag niet zo veel meer gedaan hebben. Daarentegen hebben zijn we op dinsdag sportief bezig geweest. We gingen subben, door de mangroven. Dit is op een soort surfboard staan, en dan jezelf vooruit peddelen. Erg lachwekkend want blijven staan is een hele kunst! En als je staat is het ook nog de bedoeling vooruit te komen. Maar het lukte, en wat heb ik genoten. Het is echt heel leuk om te doen en het is zo mooi op Zanzibar! Ik ben echt aan het bijkomen van de afgelopen bijzondere en intensieve 7 weken. En er stond me nog zo veel meer leuks te wachten. Woensdag zijn we naar Paje gegaan. Dit is een soort walhalla voor Kite-surfers. Het is een klein dorpje, wat levendiger dan waar ik zat (al was dat niet zo moeilijk), met wat restaurantjes en winkeltjes. En verder zitten er vooral veel Kite-scholen en komen er veel mensen over de hele wereld om op een van de mooiste plekjes te kiten. Heel erg leuk om te zien, en vast nog veel leuker om te doen. Helaas hadden wij de tijd en het geld niet om het te leren. We zijn hier niet erg lang meer gebleven, want het was veel te warm voor ons. Ik denk dat het wel boven de 40 graden was, en ik dacht echt dat ik ging smelten! Afzien he.. dan moest ik weer gaan afkoelen in de zee. Heel vervelend allemaal. We hadden het plan om goed te gaan stappen en om Mechteld haar 21e verjaardag goed te beginnen. Helaas zijn we om 9 uur al in slaap gevallen. Maar dat was ook wel nodig. Want de volgende dag werden we al om 6 uur opgehaald voor het volgende avontuur. Zwemmen met dolfijnen! We gingen met een klein bootje de wilde zee op. We konden met onze snorkel en flippers het water in daar. En wat was het gaaf. De dolfijnen kwamen echt heel dicht bij, en omdat ze helemaal niet snel zwommen kon je hele stukken met ze mee zwemmen. De rest van de dag hebben we lekker op het strand gezeten, taart gegeten, cocktailtjes gedronken en lekker uiteten geweest. Volgens mij een bijzondere manier om je 21e verjaardag te vieren. Hierna was het helaas al weer over.. Vrijdag was het al tijd om terug te gaan. Ik vond het best wel lastig om te bedenken hoe de komende 4 maanden er uit gaan zien. Ik heb zo veel meegemaakt al in 7 weken. De pieken zijn zo hoog, maar de dalen zijn ook zo diep. Maar het is een ervaring die me nu al enorm heeft veranderd en ik laat het maar op me afkomen. Voorlopig is het weer tijd om hard aan het werk te gaan.

Blog 3

Na een weekje vakantie op Zanzibar was het toch wel weer even wennen om terug te zijn in Arusha. Vrijdag avond kwam ik terug uit Zanzibar en op zaterdag moest ik al meteen weer werken. Je kan je voorstellen dat ik daar totaal geen zin in had, maar zodra ik op mijn werk was, was het meteen weer goed. Het was zo’n warm welkom toen ik weer terug kwam. Iedereen was zo blij om ons weer te zien, iedereen kwam ons knuffelen en zei dat ze ons zo gemist hadden. Dat is wel heel erg fijn thuis komen! En de dag werken was ook wel leuk. Op de planning stond voor zondag een hele leuke safari door Arusha national park, maar voor de verandering heb ik nog maar een dagje doorgebracht in het ziekenhuis. Mijn lichaam wil toch maar niet wennen aan Afrika helaas. Ik heb weer een buikinfectie te pakken, maar na een antibioticakuur is het hopelijk weer snel over.
Gelukkig stond er weer een interessante week stage op me te wachten want ik mocht zelf weer een training mee volgen. Ik vind het zo mooi om te zien hoe deze meiden leren en hoe erg zij steeds weer groeien. En dat ik daar deel van uit mag maken, maakt me echt heel erg blij. De derde dag van de training heeft me wel heel erg aangegrepen. Deze dag ging het over child abuse. En Marion, mijn stagebegeleider, de eigenaresse van IBES, en de vrouw die deze training geeft, heeft daar enorm veel mee te maken gehad. Zij heeft dan ook veel voorbeelden uit het werkveld gedeeld. Ik kan me bijna niet voorstellen dat dit allemaal gebeurd.. Kindjes van 3 of 4 die andere kindjes ‘verkrachten’ omdat ze gewoon niet beter weten. Kindjes die zo mishandeld zijn dat ze niet eens meer kunnen lopen of zitten. Er zijn nog zo veel verhalen maar ik vind het gewoon niet eens fijn om het op te schrijven. Vreselijk dat dit gewoon aan de orde van de dag is.

Voor dat ik echt de tijd kreeg om dit te verwerken stond de volgende gave ervaring al weer te wachten. Op donderdag ging ik naar een klein, heel lokaal dorpje genaamd Licamba. Hier heb ik de geweldige kans gekregen om een dag mee te mogen kijken met een tandartsen project die bij de lokale Masaai dorpjes langs gaat om mensen te helpen met hun gebit. Je moet er tegen kunnen natuurlijk, maar ik vond het echt bijzonder mooi om te zien. Ze waren gevestigd in een heel klein betonnen gebouwtje, dat in het dagelijks leven de rechtbank van dit dorpje is. Buiten op een bankje zaten alle mensen met klachten te wachten. En binnen daar gebeurden het allemaal. Daar stond de behandeltafel en al het gereedschap. En deze tandarts is toch net ietsje anders dan die in Nederland. Heb je een gaatje ontsteking of erg veel last van het een of ander? Dan is de keuze makkelijk. De tand of kies wordt getrokken. Dit heeft twee redenen: mocht er iets zijn met vullingen, kronen o.i.d., dan kunnen deze mensen niet terug naar een tandarts. Daarom is dit nutteloos om te doen. Ten tweede is er geen stroom dus dan houdt het snel op haha. Maar wat heftig om te zien wat er in die mondjes van deze mensen allemaal zit. Gewoon helemaal zwarte tanden, ontstekingen, gaatjes of al lege plekken. Sommige mensen wilde de ergste en pijnlijkste ontstekingen niet laten behandelen, omdat ze dan hun kies moesten laten trekken. Maar dit zijn mensen die leven op de wilde beesten die ze vangen. Wanneer zij geen vlees meer kunnen eten, kunnen ze simpelweg niet overleven.

Ik heb echt alles voorbij zien komen. Van kindjes tot oude oma’s, van kleine gaatjes tot compleet weggerotte gebitten. Ik vond het echt prachtig om te zien! En van de ene ervaring rolde ik zo in de andere bijzondere ervaring. Op vrijdag waren we uitgenodigd bij een graduation party bij een schooltje in de buurt van mijn stage. De kindjes gingen van de kleuters (groep 2) naar groep 3. En dat werd hier groots gevierd. Op een groot velt stonden drie tenten. Links voor de kinderen, rechts voor de ouders en in het midden voor alle belangrijke mensen en ons, haha. De kindjes hadden, zoals je op de foto kan zien allemaal een zelf gemaakt hoedje op. Het was toch zo schattig! Natuurlijk werd er begonnen met het zingen van het Tanzaniaanse volkslied. Verder, was het een groot feest van dansen, zingen, toneelstukjes en natuurlijk eten. Ik vond het echt heel bijzonder om dit mee te mogen maken. Dit zijn echt de bijzonder momenten die je als toerist in zo’n land nooit te zien krijgt.

En deze week hield het niet op met de bijzondere ervaringen, want op zaterdag heb ik namelijk een bezoekje gebracht aan een Maasai stam! En dit was heel gaaf, enorm leerzaam maar ook wel heel heftig. Het was vanaf Arusha ongeveer 1,5 uur rijden, naar de grens met Kenia. Onderweg waren we al zebra’s tegengekomen, langs de kant van de weg. En je kan er gewoon naar toe lopen tot heel dichtbij.

Toen kwamen we aan bij de stam en ik werd er bijna zenuwachtig van! Bij aankomst stonden alle vrouwen en kinderen, helemaal mooi aangekleed met doeken en sieraden, al op ons te wachten. Ze waren aan het zingen, en daarna mochten we even kennis maken. En die kinderen, zo schattig!! Maar ik schrok er wel van hoe slecht verzorgt ze waren. Al snapte ik dat later wel, want in deze dorpjes is er letterlijk niks. Toen we het dorpje binnen mochten werd er nog meer voor ons gezongen en begonnen alle vrouwen ook te springen. Daarna was het ook aan ons om met kralenkettingen om mee te springen en te dansen, haha. Na dit uitgebreide welkom mochten we een kijkje nemen in een van de huisjes. Nouja huisjes.. hutjes. In deze zelfgemaakte hutjes was echt niks. Ik heb mijn ogen uitgekeken. Er is een klein gaatje boven in het plafond zodat er licht binnen kan komen want stroom, laat staan lampen, is er natuurlijk niet. Er waren twee kleine ruimtes om te slapen. Volgens mij is er één voor een vrouwkind en de andere voor de man. Ik heb het ‘bed’ mogen uitproberen, wat ik natuurlijk wel heel graag wilde. Dit was een verhoginkje van beton met een gedroogde giraffenhuid! In het midden van dit hutje was een open ruimte voor het koken. Dat kan natuurlijk binnen want er is daar niks wat in brand kan vliegen.

Vervolgens kregen we onder het genot van een kopje maasaithee (melk, water en iets uit de boom?!) alles te horen over hun manier van leven. En ik ben hier heel erg van geschrokken. Je mag niet weg uit de dorpjes als je daar geboren bent. Wanneer je 15 jaar bent worden alle jongens en meisjes besneden als teken van volwassenheid. Wanneer je als jongen hierbij huilt of schreeuwt, wordt je vermoord. Je bent dan namelijk volgens hen niet in staat om je stam te bewaken en te jagen op wild. Echt heel erg heftig, maar gelukkig gebeurt dit niet vaak blijkbaar. Als vrouw wordt je vanaf je 15e uitgehuwelijkt, meestal aan een man in het dichtstbijzijnde dorpje. Je moet daar dan ook gaan wonen, en vanaf dat moment is dat je familie en stam. Een man kan tot wel 15 vrouwen hebben! Monogamie kennen ze in deze stammen dus nog niet. Een vrouw mag echter niet meer dan 1 man hebben, wat ik helemaal niet eerlijk vind. De man gaat dan ook in het hutje slapen bij zijn vrouw en kind dat hij op dat moment wil.

Na deze indrukwekkende verhalen over hun manier van leven kwam het volgende. Even een waarschuwing, het is best wel heftig en niet al te smakelijk…
We gingen naar de plek van de mannen waar de dieren geslacht werden. En als verrassingen waren ze daar mee aan de gang op het moment dat wij aankwamen. Een heel zielig geitje lag daar, nog levend.. Ze lieten hem stikken omdat ze anders te veel bloed verloren. Het maakte me misselijk maar ik vond het ook belangrijk en interessant om dit te zien. Dit is de manier waarop deze mensen gewoon echt in het dagelijks leven overleven. Toen ze het zielige beestje om het leven hadden gebracht gingen ze het rustig ontleden. Er bleef geen deel gespaard. Alles wordt opgegeten, en zelfs het bloed wordt gedronken. En wat doe je als je op bezoek mag komen bij een Maasai stam? Juist je drinkt ook geitenbloed. Ik vond het verschrikkelijk moeilijk, maar ook wel weer een hele overwinning!
Hierna kregen wij onze eigen lunch. Gelukkig geen geit, maar de honger was toch wel ver weg.

We hebben ook nog mogen kijken naar de warriers dans van de mannen. Waar dit precies voor is, is me niet helemaal duidelijk maar ze maken in een halve cirkel dan rare geluiden en proberen zo hoog mogelijk te springen. Ik vond dit weer echt een hele bijzondere ervaring. Wat heb ik in een paar dagen veel meegemaakt zeg.

Maandag op stage heb ik weer mijn training gegeven wat best wel goed ging. En ’s avonds heb ik ook geen doorsnee avond gehad. Ik was uitgenodigd samen met Mechteld om bij de zus van onze taxi te gaan eten. Een beetje raar, maar ook wel weer heel erg lief. Het aanbod hebben we natuurlijk niet afgeslagen en om 6 uur kwam hij ons ophalen. We kwamen in een buurt waarvan ik dacht nooit meer levend thuis te komen. Maar wat een lieve familie zeg. Wij kregen eerst eten, apart van de rest van de familie. Blijkbaar is dit een teken van respect naar blanken toe. Verder hebben we die avond spelletjes gedaan met de kids en wat waren zij dankbaar dat wij wilden komen. Heel bijzonder. De volgende dag was helaas weer een stuk minder. Ik had al een enorme baaldag en zat gewoon even in een dipje. Op weg naar stage gebeurde er ook nog eens wat verschrikkelijks. Er was een groot ongeluk gebeurt met een pikipiki (motor). Een man lag levenloos en bebloed op de weg… Ondanks dat ik weet dat dit dagelijks gebeurt hier, is het verschrikkelijk om dit met eigen ogen te moeten zien. Ik blijf me verbazen over dit land en alles wat ik hier al heb gezien en meegemaakt. Positief en negatief natuurlijk. Er is gelukkig 1 voordeel. Als je in een diepe dip zit, kan het eigenlijk alleen maar beter gaan. Dat was gelukkig ook wel. Ik heb wat lessen overgenomen deze week en de meiden deden het hartstikke goed! Dat geeft me dan weer heel veel energie! Op donderdag was het ook weer een hele belevenis om op stage te komen. Eerst moest ik met mijn kont uit de dala hangen omdat het echt overvol was. Maar daarna ontstond er ineens een flinke discussie over de verkiezingen.. Dit begint nu helemaal op te komen want zondag is het al zo ver en mag er gestemd worden. Overal hangen vlaggen en zijn bijeenkomsten met grote groepen mensen. Er is muziek op straat en promotieauto’s rijden overal rond. Mensen zijn zenuwachtig en schreeuwen naar elkaar. Het is redelijk rustig en veilig gebleven om op straat te komen en te reizen. Maar dat was vandaag wel even anders. Ze gingen zich tijdens de discussie ook tegen de blanken keren en dat was echt helemaal niet fijn! Daarom hebben we ook besloten dat het vrijdag niet meer veilig was om naar stage te gaan, en hebben we ook thuis gewerkt. ’s Middags zijn we nog wel even iets leuks gaan doen, voor onze definitieve opsluiting. We zijn gaan kanoën in Lake Duluti. Het hele meer rond in ongeveer twee uur en mooie dieren spotten. Er zat echt van alles!
Ik kan zelf bijna niet geloven hoeveel ik in zo’n korte tijd weer meegemaakt heb. Nu is het toch echt tijd om een weekje te gaan onderduiken voor de verkiezingen. Sinds 54 jaar kan er een nieuwe partij aan de macht komen en dat is natuurlijk enorm spannend voor de mensen hier die soms in vreselijke omstandigheden moeten leven. Daarom is het verstandig om ons een weekje terug te trekken uit de stad. Deuren op slot, hekken dicht en bewaking voor de deur. Tot volgende week!

Blog 4

De verkiezingen zijn weer voorbij. En ik moet zeggen dat het bijna saai was, zo rustig is het verlopen. Zoals verwacht heeft CCM, ‘gewonnen’ en zijn veel mensen dus enorm boos. In Arusha waren gelukkig de nodige voorbereidingen getroffen. Op iedere hoek van de straat stond politie of een militair. Best wel angstaanjagend! Dit was echter anders op Zanzibar en in wat andere grote steden in Tanzania. Er zijn veel opstanden geweest waarin mensen opgepakt zijn en waar de politie met traangas aan te pas heeft moeten komen. In Zanzibar zijn zelfs bommen ontploft! En nog steeds is het laatste woord er niet over gesproken. Ik ben benieuwd wanneer de rust weer helemaal terug keert. Maar je kan natuurlijk niet eeuwig opgesloten blijven. Zaterdag zijn we maar weer dingen gaan ondernemen. Ik ben samen met Mechteld naar Snake-park geweest. En wat was dat enorm leuk. Het was veel meer dan alleen maar mens-etende slangen bekijken achter glas. Er waren bijvoorbeeld ook krokodillen en roofvogels. Heel erg leuk om te zien. En ik heb zelfs een slang vast mogen houden. Dat was toch wel even een persoonlijke overwinning hoor! Vervolgens kwamen we bij de stam die daar woonden. En een beetje brutaal vroegen wij of we er ook een keer zo mooi uit mochten zien. Dat vonden de mensen natuurlijk prachtig. Wat een lol heb ik gehad zeg, en ik niet alleen want de mensen zelf vonden het ook super grappig. Iedereen wilde dan ook met ons nep “maasaitjes” op de foto. En ook daarna kwam de volgende verrassing. Er waren ook kamelen!! Dus natuurlijk wilde ik graag een ritje maken. Wat lachen was dat zeg. Alleen bij het omhoog en omlaag gaan was het al een kunst om te blijven zitten. Maar dat was wel heel leuk hoor. Weer een bijzondere dag. En zaterdag was het natuurlijk ook Halloween! Dus nadat we uit eten waren geweest zijn we nog even gaan stappen. Een Halloween party bij le Patio. Toch wel leuk om soms uit te kunnen gaan hier! Maar we hebben het niet laat gemaakt want ook op zondag hadden we een tripje gepland. We gingen naar een waterval op de Mount Meru. Niet wetende eigenlijk dat dit een zware wandeltocht was van ongeveer 6 uur! Maar ik vond het het meer dan waard. Een heel stuk de berg op, maar wat een hoop was er nog te zien en te doen. Van koffieplantages tot kerkdiensten en van dichtbegroeide bossen tot hele Maasai dorpen. Het laatste stuk naar de waterval was nog wel het mooiste deel. Lokale kindjes kwamen aangerend om het laatste half uurtje te helpen met klimmen en dalen. Super schattig! En stiekem ook best wel nodig.. want het was een hele moeilijke klim! Al was het het meer dan waard want wat was het mooi bij de waterval! Even lekker uitrusten en met de voetjes in het ijskoude water. De kindjes liepen nog een klein stukje mee om ons het laatste en moeilijkste stuk op te helpen. Toen we daar waren wilde ze echter geld. En natuurlijk gun ik ze dat. Ze waren lief en behulpzaam. Echter waren het kindjes van ongeveer 12 jaar. Ze zijn arm en hebben het heel erg moeilijk. Al het geld wat ik ze zou geven gaat direct naar Marihuana. Ik heb ze een kleinigheidje gegeven, precies genoeg om een blikje frisdrank van te kopen. Dat gaat me toch aan mijn hart iedere keer… Maar goed, de tocht ging verder en aan het eind van de middag waren we weer terug in Arusha. Vies en uitgeput, maar voldaan. Ik heb echt een heerlijk weekend gehad en ik ben weer helemaal klaar voor een nieuwe werkweek. Op maandag begon het gewone leven weer en ben ik weer naar stage geweest. Ook deze week moest ik weer mee een cursus volgen. Nu ging het over hoe je kinderen hoort te straffen. Heel erg interessant in een land waar kinderen altijd alleen maar geslagen worden. Het was heel boeiend om te zien hoe de meiden hier op reageerde en om te zien hoe nieuw het was. Een film van Super Nanny Jo maakte het helemaal af. Ze hadden nog nooit zulke vervelende kinderen gezien en die werden niet geslagen. Dat vonden ze wel heel mooi natuurlijk. Ik heb ze hierin ook een stukje begeleid deze week door te helpen met oefenen om kinderen te handelen in allerlei soorten situaties, zonder te slaan. Heel erg leuk om dit te doen vond ik. Ook hebben de meiden hun eigen casussen ingebracht. Ze mochten een situatie bedenken waarin ze niet wisten hoe ze met een kind om moesten gaan, of waar ze vonden dat een ouder of verzorger verkeerd handelde. Deze verhalen waren enorm indrukwekkend, maar één is me in het bijzonder bijgebleven. Dit ging over twee kindjes (3 en 5 jaar) die heel erg mishandeld werden thuis. Doordat zij zo mishandeld werden, waren ze bijna immuun geworden voor het geweld en de pijn dat tegen ze gebruikt werd. De ouders gingen pijnlijkere en pijnlijkere straffen bedenken. Uiteindelijk hebben ze de kinderen in zakken, boven het vuur waar ze koken gelegd, zodat ze niet meer konden ademen door de rook. En niet omdat ze niet van de kinderen houden, maar gewoon omdat ze niet weten hoe ze er mee om moesten gaan. Heel erg heftig… Maar alle meiden zijn zo lief! En het is super dat ik mijn bijdragen mag leveren in hun leven. Ook op vrijdag heb ik ze weer zelf training mogen geven. Dit ging heel erg goed en ze pikten het goed op. Dat maakt me toch wel een beetje trots! Op de terugweg naar huis had ik nog een grappige ontmoeting met een Tanzaniaanse jongen van mijn leeftijd. Ik zat in de daladala naar huis, en hij vroeg helemaal uit het niks of hij mijn horloge mocht hebben omdat hij deze zo mooi vond. Nadat ik hem had uitgelegd dat ik hem niet kon missen omdat ik er maar 1 had, nam hij ook genoegen met mijn nummer. Haha dat vind ik zo leuk aan dit land!

Op zaterdag heb ik niet zo veel gedaan, maar toch was het een bijzondere dag. Ik ben naar de second hand market geweest. Dit is een hele grote, donkere en modderige markt met bergen kleding en schoenen. Hier worden de spullen verkocht die wij in de boxen voor de derde wereldlanden doen. Echt bizar om te zien gewoon. Er liggen echt dingen bij die al zo versleten zijn, maar je vind er ook de duurste hakjes. Ik heb nooit geweten dat onze oude kleren op zulke markten verkocht worden. Ik heb het altijd geïdealiseerd en dacht dat ze aan de arme kindjes gegeven werden. Maar voor heel weinig geld kun je hier dus kleren kopen, wat eigenlijk wel heel goed is. Daarna ben ik naar een Maasai market geweest. Dit is een marktje van Maasai mensen met allemaal souvenirtjes. Maarja, heel rustig konden we ook niet rondlopen want we werden overal vastgehouden en naar binnen getrokken. Het was wel een hele leuke plek en ik ga er zeker nog een keer terug. En ’s avonds was helemaal bijzonder. Ik ben naar de nieuwste James Bond film geweest. Naar de bioscoop in Afrika! Dat had ik echt nooit verwacht. Het was een heel klein zaaltje en een iets mindere kwaliteit maar het was gewoon een bioscoop! Super grappig. En na zondag nog even lekker relaxen bij Maji-moto (hotspring) was het weer tijd voor een week kei en kei hard werken. De hele week heb ik achter mijn computer gezeten om het draaiboek af te krijgen voor mijn trainingen. Ik ben bezig met het geven van de trainingen en ik help met de voorbereidingen van een grote fair dit weekend. Ondertussen ben ik ook begonnen met mijn coachtraject. Wat een enorme uitdaging heb ik daar liggen. Ik ben een Maasai jongen aan het helpen die op dit moment lessen volgt bij IBES. Hij heeft geen makkelijk verleden gehad en heeft alleen de basisschool afgerond. Hij heeft zichzelf Engels geleerd en is nu aan het proberen zijn eigen bedrijfje op te zetten. Hij wil toeristen naar zijn dorpje brengen, om zo geld te kunnen verdienen voor zijn familie. Een mooi idee natuurlijk. Maar het is een jonge jongen, zonder educatie en zonder ervaringen en hulp. Hij loopt dus tegen een heleboel dingen aan. Ik ga hem proberen een eindje op weg te helpen. Een prachtig project! Maar wat is het moeilijk. Deze week heb ik ook nog helpen voorbereiden voor de Christmas fair. Foldertjes en reclame borden maken, schommels lijmen en inpakken, kaartjes maken, noem maar op. Ik heb echt van alles gedaan. Op vrijdag heb ik geholpen met opzetten, en op zaterdag en zondag heb ik gewerkt op deze fair. Enorm groot, en super leuk. Overal dans en muziek, lekker eten en veel blanke om me heen. Ik heb mee speelgoed verkocht en met klanten gepraat, ik heb geholpen in het restaurantje en uren lang heb ik suikerspinnen gemaakt. Het was een zeer geslaagde fair! Maar na meer dan 60 uur werken deze week was ik helemaal uitgeput. Met een filmpje in bed hebben we de week goed afgesloten. Klaar voor de nieuwe week.

Blog 5

Mijn werkweek was best wel rustig, ik heb veel bij kunnen werken waar ik heel erg blij mee was. Maar de ritten zijn erg bijzonder geweest! De pikipiki’s (motors), zijn wel mijn favoriete dingen om naar te kijken hier. Het is zo leuk om te zien hoe de mensen ze op-pimpen en wat ze ermee vervoeren. Hele gezinnen worden tegelijk vervoerd, matrassen, planten en eieren. Maar ook dieren en niet zomaar dieren, echt ik weet niet wat ik zag. Een man vervoerde denk ik wel 40 kippen. Ze lagen opgestapeld achterop, ze hingen aan touwen achter zijn motor, vastgebonden over zijn schouders, op schoot en tussen zijn benen en misschien nog wel het meest bijzonder was toen twee mannen een koe aan het vervoeren waren. Een levende koe op een pikipiki met twee mannen! Super grappig.

Op vrijdag kregen we bezoek uit Kenia. Phyll (een vriendinnetje van de opleiding) loopt stage in Kenia en zij kwam ons bezoeken in Arusha. Super leuk om eens een bekend gezicht te zien. En natuurlijk wilden we iets bijzonders doen als zij er was en daarom gingen we zaterdag op safari. Mijn allereerste safari. Wat had ik er zin in zeg; ik was gewoon een beetje zenuwachtig. We gingen met 5 meiden naar Tarangire, het park wat bekend staat om de olifanten. Op de weg er heen zagen we al iets heel bijzonders. De mannen van het leger hadden een dag vrij, en dan gaan ze naar de stad. Een hele stoet van knappe mannen in pak met een koffertje. Dat zag er echt heel erg gaaf uit. En toen we het park nog maar net binnen waren, werden we al aangevallen door een aap (met blauwe ballen). Die sprong zo de auto in! Na deze mooie binnenkomer zagen we al snel nog veel meer dieren: gazellen, dikdiks, zebra’s en struisvogels. Het duurde ook niet heel lang voordat we helemaal in de verte de eerste olifanten gespot hadden. We waren natuurlijk al helemaal blij, maar later stond ons nog veel meer moois te wachten. Olifanten waren echt overal! Misschien wel op maar een meter afstand. Hele grote oude, en jonge baby olifantjes. En vlak voor we naar onze lunch spot gingen, hebben we zelfs nog giraffen gezien! Mijn dag kon al niet meer stuk, maar toen was het pas 12 uur. Tijdens de lunch zijn we weer aangevallen door een enorm brutaal blauwbal-aapje, die zo de lunch kwam stelen! Wat heb ik gelachen zeg. Na dit avontuur en deze alles-behalve relaxte lunch kwamen we al snel bij het hoogtepunt van de safari. We hebben leeuwen gespot! De enige twee leeuwen die op dat moment volgens de ranger in zicht waren, en wij stonden er met ons neus boven op. Wat een geluk en wat gaaf! Ik heb daarna denk ik nog wel 100 olifanten gezien en ik kon mijn ogen echt niet geloven. Wat een bijzondere dag. Maar dit weekend stond me nog veel meer te wachten. Op zondag ging ik met mijn baas mee om wat projecten te bezoeken. Als eerste gingen we voor mijn project, naar het dorpje van de Maasai jongen die ik coach. Ik heb zijn familie ontmoet en zijn woonplek gezien. Buiten dat het een goed bezoek was voor mijn werk was het ontzettend gaaf om te zien. Deze mensen hebben nooit toeristen en daardoor heb ik kunnen zien hoe de echte Maasai leeft. Na een lokale lunch in een wegrestaurantje (wat geen restaurant was maar een soort vliegenhol waar je kon eten) zijn we verder gegaan. We gingen eerst naar onze slaapplek, die bij het project lag. Het heet Rhotia vally, hetgeen een lodge is en een kindertehuis. Helemaal in the middle of nowhere, boven op een berg. Het zijn luxe tenten waar we in sliepen. Dat zijn tenten, maar dan met een douche, toilet en een bed. En luxe was het zeker! Ik ben natuurlijk geen kou meer gewend, maar zo hoog in de bergen was het toch wel heel koud. In mijn bedje lag gewoon een warme kruik en een extra deken. Genieten hoor. Maar, daarbij zat dus een heel mooi project. Het is een kindertehuis waar ongeveer 25 kindjes wonen. Het is heel mooi opgezet en de kids worden daar goed verzorgd. Ze kunnen naar school en ze hebben goed opgeleid personeel. Wat een schatjes zeg. En na een heerlijk nachtje slapen gingen we maandag al vroeg weer verder. Op de weg terug stopte we nog bij een schooltje om wat zakelijke dingen te regelen. Ook hier, de kinderen, wat waren ze verschrikkelijk lief. Maar wat een slechte omstandigheden. De kindjes zijn vies en dragen allemaal kapotte uniformpjes. De gebouwen van de school zijn oud, en er is geen materiaal aanwezig. Helaas hebben nog steeds heel veel kindjes het echt niet goed hier.. Maar er zijn er heel veel die wel geluk hebben. We zijn namelijk naar nog een weeshuis geweest, om iemand op te zoeken die bij IBES een training heeft gevolgd. En dit weeshuis was echt super mooi. Het lag aan de rand van de Ngorogoro krater, en het was bijna onvindbaar. Maar dit zijn dan weer de geluksvogels. Het zijn allemaal weesjes, maar ze hebben een heel erg goed thuis nu, waar goed voor ze gezorgd wordt. Het is lastig om uit te leggen wat ik in één weekend gezien heb, het is ook echt onbeschrijfelijk. Na dit mooie weekend zit er weer een drukke week aan te komen, vol trainingen en coachen. Maar dat is allemaal wel heel leuk, en het werken is waar ik hier voor ben natuurlijk. De tijd begint nu toch wel heel erg snel te gaan!. En ik heb heel erg veel zin om iedereen thuis weer te zien, om weer normaal te kunnen eten, stroom te hebben en warm te kunnen douchen. Maar ik ga het hier ook enorm missen denk ik. Maar gelukkig heb ik nog even te gaan. En in deze weken hoef ik me niet te vervelen, want ik heb het enorm druk. Iedere dag moet ik 1 of 2 trainingen geven aan de meiden, en ondertussen ben ik nog bezig met mijn coachtraject. Daarom ben ik ook best wel een beetje toe aan vakantie. Maar gelukkig heb ik een lekker rustig weekend gehad, waar ik echt heb kunnen bijkomen. Uitslapen, sporten, lunchen in de stad en lekker niks doen. Ik ben ook nog naar een dancebattle geweest. Dit was overigens echt heel erg gaaf. Dit was de finale tussen Arusha en Moshi. En wat waren ze goed! De mensen hier hebben echt een ritmegevoel om jaloers om te zijn. ’s Avonds ben ik nog lekker gaan stappen. Echt een heerlijk weekendje bijgekomen.

Op donderdag heb ik echt een enorm bijzondere dag gehad. Ik ben met Julissa, een ander Nederlands meisje hier, een dagje meegelopen in het ziekenhuis waar zij werkzaam is. En wauw, hoe het er hier aan toe gaat, is niet normaal. Ik heb eerst een rondleiding gehad, met alle verschillende afdelingen: mannen- en vrouwen afdeling, de kraamafdeling, operatieafdeling, psychiatrische afdeling, apotheek, en de eerste hulp waar ik mee ben gaan lopen. Het begon rustig aan, met wat botbreuken en hechtingen. Echter vond ik dit al heftig, omdat mensen gewoon geslagen worden door de dokter als ze huilde of schreeuwde. Deze ochtend heb ik alles voorbij zien komen: kleine kindjes die alleen binnen liepen en hechtingen en placenta’s die verwijderd worden. Maar ook heftigere dingen als mensen met aids, die een heel stuk nek of voet missen. Deze wonden worden dan een soort van gespoeld en verbonden. Maar niks is steriel of schoon. Alles wordt door elkaar gebruik en is vies. Bizar om te zien hoe het er op zo’n eerste hulp aan toe gaat. Ik ben ook nog even gaan spieken bij de operaties waar ik heel veel geluk had! Er was net een keizersnee gaande waar een enorm lief, klein en schattig kindje was geboren. Maar in een ziekenhuis gaat het altijd tussen leven en dood.. Dat heb ik vandaag wel gemerkt. Ik kwam daar nog maar net van terug toen er een man binnen werd gebracht, al helemaal buitenwesten. Er was nog niet meteen duidelijk wat er gebeurd was maar hij werd aan zijn handen en voeten de behandeltafel opgetild. Niemand deed echt iets en ondertussen ademde de man al niet meer… Reanimeren doen ze hier niet en de man werd daarom dood verklaard. Daar stond ik dan, recht voor een net overleden, jonge man. Hij had een auto op zich gekregen tijdens het werken. Waarschijnlijk is hij overleden aan inwendige bloedingen, want het bloed kwam al snel uit zijn mond en neus. Ik wist niet wat ik zag, maar het werd nog erger. Met verband werden zijn benen, armen en hoofd bij elkaar gebonden. Wat watjes in zijn mond en klaar. Het laken ging erover heen, de vloer werd geboend en de man mocht weer mee naar huis. Het lichaam werd de auto weer ingedragen door de vrienden. Hup, op de achterbank, iedereen erbij, en weg waren ze weer. Ik vond het mens onterend. Wat een andere wereld… Door alle dingen die ik hier zie en meemaak mis ik thuis toch wel erg soms hoor. Maar de tijd vliegt. Ik heb  nu nog 1 week stage tot de kerstvakantie! En in deze week heb ik echt heel veel gedaan. Ik heb al mijn competenties voor mijn stage afgesloten en dat geeft een heerlijk gevoel om de vakantie in te gaan.

Tussendoor ben ik ook nog lokaal uiteten geweest. En dan bedoel ik ook echt lokaal: eerst een samosa en daarna chips mayai en nyama chuma. Niet super lekker, maar zeker niet vies. Maar het is vooral de gezelligheid daar. Geen blanken, lokale muziek, geen Engelssprekende mensen. Echt lachen! Aan het einde van de avond hadden we heel wat drankjes, nummers en e-mail adressen gekregen haha. Maar dat maakt dit land juist wel weer zo leuk.

De afsluiting van het jaar was ook enorm bijzonder. We hadden de graduation party van onze kleintjes, die nu naar de basisschool gaan. Daarvoor was ik uitgenodigd als de guest of honor. Wat een mooie ervaring. Ik heb wel ook nog moeten speechen, wat dan weer niet mijn sterkste kant is. Maar het was heel erg leuk en zo hebben we dit jaar op een goede manier afgesloten. Zaterdag was er ook nog een personeelsfeest. Ietsje anders dan in Nederland met een gebraden geit als lekkernij.

En nu kan de vakantie echt beginnen. Wat ben ik daar aan toe zeg. En dit wordt een van de mooiste kerstvakanties die ik ooit ga hebben denk ik. Als eerste vertrek ik zondag naar Nairobi met Sophie. Daarna heb ik nog lekker een paar daagjes voor mezelf tot ik naar Zuid-Afrika reis om daar mijn ouders te zien. Wat heb ik daar een zin in!

Blog 6

Alsof het gisteren was dat ik zei dat de vakantie kon gaan beginnen! Nu moet ik helaas al weer zeggen dat de vakantie erop zit. Ik denk dat het een van de mooiste vakanties van mijn leven is geweest, ondanks dat zelfs deze vakantie best een hoop tegenslagen heeft gehad. Om te beginnen ben ik het eerste weekend naar Nairobi, de hoofdstad van Kenia geweest. Dit was enorm indrukwekkend, en heftig tegelijk. Na een busrit van ongeveer 6 uur, een ebola screening en gele koorts check, waren we aangekomen in ons hotel. We zaten in een aparte buurt, maar gelukkig was het hotel mooi. Het was een kort bezoekje, van maar een paar daagjes maar ik heb enorm veel gezien: ik ben naar het KICC building geweest, om over de stad te kijken, ik heb Karen Blixens farm gezien, ik ben lokaal uit eten geweest en ik heb een wandelsafari gedaan (wat spannender klinkt dan het was). Wat het meeste indruk op mij heeft gemaakt is het bezoek aan de Kibera Slumb. Dit is de grootste sloppenwijk van Nairobi, waar zo’n 7 miljoen mensen wonen. Uitleggen hoe dit was, is enorm moeilijk. Wat ik daar gezien heb, vond ik gewoon onmenselijk. De armoede daar is heftiger dan wat ik ooit gezien heb. Het regende ook nog, waardoor alles modderig en vies was. Ik ben bij een man naar binnen geweest en ik heb met hem gepraat over zijn leven daar. Hij vertelde dat hij 10 euro huur per maand moet betalen, maar dat hij dit bijna niet bij elkaar krijgt. Voor water en het toilet moet hij betalen. Vaak heeft hij daar geen geld voor, waardoor hij zijn behoeftes moet doen in een zakje, en deze ’s nachts stiekem zo ver mogelijk weg gooit (dit wordt de flying toilet genoemd). Hij heeft geen stroom, waardoor hij altijd in het donker zit. Communiceren met zijn familie is onmogelijk omdat hij geen geld heeft om beltegoed te kopen. Als hij zijn hutje niet uit hoeft, doet hij het ook niet. Er is enorm veel geweld en zonder reden worden vaak mensen op klaarlichte dag vermoord vertelde hij. Hij was dan ook erg verbaasd, dat wij als twee blanke meisjes hier durfde te komen. Enorm heftig… En dit zal ik niet snel meer vergeten. Als dank hadden we rijst, suiker en bonen gekocht voor deze man waar hij weer een tijdje van kan leven. Naast deze heftige ervaring waren we natuurlijk vooral hier om te genieten, en dat hebben we dan ook gedaan; ’s avonds lekker eten bestellen, wijntje erbij en een filmpje op. Het waren een paar mooie dagen. Vanaf de terugweg werd het helaas een stuk minder leuk. Om te beginnen werd ik enorm ziek en had ik voor de zoveelste keer een voedselvergiftiging. Ik wilde natuurlijk maar 1 ding, en dat was naar huis. Maar dat ging niet want bij de grens was ik aangehouden. Volgens de mensen daar klopte mijn visum niet. Als ik niet zou betalen, zouden ze me de gevangenis ingooien. Of het nu waar was of kei harde corruptie weet ik nog steeds niet, maar het was een zeer onaangename verrassing. Eenmaal terug in Tanzania kreeg ik een berichtje van de vliegmaatschappij, dat de vluchten van en naar Zuid-Afrika geannuleerd waren. Waarom? Dat weet ik niet. De dagen erop was er dus van alles onduidelijk over mijn vakantie, en of ik mijn ouders nog wel ging zien. Het bleek onmogelijk om nog naar Zuid-Afrika te gaan en dat werd dan helaas ook afgelast, een paar dagen voor vertrek. Gelukkig hebben we nog wel kunnen regelen dat papa en mama kwamen, een paar daagjes later dan gepland, maar ze zouden komen! Dat was toch wel een heerlijk gevoel. Maar eerst had ik nog een paar daagjes voor mezelf, en dat was eigenlijk ook wel heel fijn. De zaterdag had ik een bijzondere ervaring. Ik was uitgenodigd op een echte, traditionele, Tanzaniaanse bruiloft. De dag was erg mooi, maar het is nog veel leuker om wat te vertellen over de gebruiken die ze hier hebben omtrent een trouwerij. Een man moet heel wat voor de familie van zijn aanstaande doen, om toestemming te krijgen. Hoe het precies zat met hoeveelheden en volgorde ben ik al lang weer vergeten, maar het gaat om het idee. De man moet 4 kilo suiker brengen naar de ouders. En dit is niet zomaar suiker, maar speciale. Er moet een schaap gebracht worden, een lammetje en later nog een koe. Er worden bonen gegeven aan de ouders, en waarschijnlijk ben ik nog wat vergeten. Dit gebeurt in een periode van zo’n 4 maanden. Vervolgens is het aan de naaste familie om de bruiloft te organiseren. Hier komt veel bij kijken want het bruidspaar krijgt een totale huisinrichting cadeau. Dit loopt uiteen van een bankstel tot dakplaten en een koe. Of ze het nodig hebben of niet, het is traditie. Veel wordt dan ook meteen weer verkocht. Na de bruiloft, moeten ze meteen een week het huis in en mogen ze er niet uitkomen. Er moeten namelijk kindjes gemaakt worden. Wat een regels zitten er aan een trouwerij hier zeg! Maar zo’n dag mogen meemaken was bijzonder. Uren wachten in de kerk terwijl de bruid nog bij de kapper zit en een geit als bruidstaart, ik vond het prachtig. Hierna was het echt aftellen voor mij tot mijn ouders kwamen. Wat ging de tijd langzaam. Maar gelukkig heb ik nog wel leuke dingen kunnen doen. Ik heb allerlei dingen gedaan waar ik de afgelopen maanden nog geen tijd voor heb gehad. Zo ben ik bijvoorbeeld ook nog samen met Julissa naar Moshi gegaan, een andere stad een paar uur verder op. Een totaal andere stad dan Arusha, dus dat was heel erg leuk om te zien. En in deze week heb ik ook mijn brandmerk laten zetten. Eindelijk! De Maasai hier heeft op de wangen een rond brandmerk. Ik heb dit brandmerk nu ook genomen, als aandenken aan mijn tijd in Tanzania. Ik heb me gewoon VRIJWILLIG laten brandmerken door een Maasai…. Dat is ook echt weer iets wat alleen ik kan doen! Haha!

Donderdag, op kerst avond was het dan eindelijk zo ver. Ik kon mijn ouders van Kilimanjaro Airport op gaan halen. En ik was nog best wel zenuwachtig. Ik was nog steeds bang dat ze helemaal niet zouden komen, en ik was natuurlijk enorm benieuwd wat zij van mijn leven hier zouden gaan vinden. Het wachten duurde heel lang, maar uiteindelijk kwamen ze daar dan: papa, mama, Beau en Sven. Ik was enorm blij en opgelucht om ze te zien. En 2 weken met mooie reizen kon beginnen. De eerste twee dagen heb ik ze een beetje mijn leven laten zien, hoe ik hier de afgelopen maanden heb geleefd. Op zondag gingen we op ons eerste tripje naar Lake Natron. Hier heb ik ze laten zien waar de Maasai jongen woont die ik coach en hebben we overnacht in een mooi tented camp. Hier hebben we nog een wandeling gemaakt de berg op om onder het genot van een koud biertje te kijken naar de zonsondergang. Na een heerlijk 3 gangenmenu hebben we heel de avond naar de sterren kunnen kijken bij het kampvuur. De volgende dag gingen we door naar het Lake, waar we ook in een tented camp sliepen. Dit was een heel leuk camp! De douche was buiten, en de aapjes stonden je gewoon aan te gapen als je je aan het wassen was. Hier zaten we echt midden in de natuur. Een twee uur durende wandeling heeft ons bij het lake gebracht. Het was een meer met duizenden flamingo’s! Super gaaf om te zien. Na een lekkere lokale lunch was het al weer tijd om terug te gaan, 4 uur hobbelen offroad, en daarna nog 2 uur rijden. Maar de eerste trip was meer dan geslaagd!

Eenmaal terug in Arusha hebben we een lekker dagje geluierd, en de laatste dag van het jaar hebben we een prachtige oudjaarsduik genomen bij Maji-moto. Ik was hier al een aantal keer geweest, maar het is zo’n mooie plek dat ik het graag met mijn ouders wilde delen. En ik heb onderweg hierheen nog een stuk gereden. Offroad, aan de andere kant in de auto, met zo’n grote wagen, ik vond het wel stoer! We hebben hier heel de dag lekker gewandeld en gezwommen. Op tijd gingen we weer terug voor ons oudjaars feestje. Bij mijn baas Marion waren we uitgenodigd. Er waren lekkere hapjes, drankjes en er was muziek. We hadden een mooi kampvuur gemaakt en om 12 uur hadden we zelfs vuurwerk en champagne. Het was een mooie afsluiter van een jaar waarin enorm veel is gebeurt. En het jaar kon ook niet beter beginnen dan met onze safari! We gaan 4 dagen naar de Serengetti en de Ngorogoro. En ook deze reis was een van de bijzonderste die ik ooit heb gemaakt. We hebben geslapen in luxe tenten, waar de giraffen op 5 meter afstand aan de bomen stonden te eten en waar de buffels ’s nachts rond de tent  liepen. Best spannend maar heel gaaf. 4 onbeschrijfelijke dagen, waar ik ook niet te veel over ga vertellen. Ik heb waanzinnige dingen gezien als de big-5 en veel en veel meer!

Helaas was er aan deze mooie vakantie dan ook weer snel een einde gekomen. En het afscheid nemen vond ik enorm moeilijk. Ik weet dat ik ze over 3 weken al weer zie, maar toch voelde het echt niet fijn. Ik had er veel meer moeite mee dan ik had gedacht. Ik mis thuis stiekem toch wel hoor. En de laatste loodjes die er nu aankomen zijn ook heel zwaar. Want hoe gaat het dadelijk weer zijn in Nederland? Het afscheid nemen van mijn leven hier, en het afwikkelen van stage. Er gaan zo veel dingen gebeuren de komende tijd. Maar ik ben er helemaal klaar voor.

Nadat mijn ouders weg waren ben ik meteen weer aan het werk gegaan. Nog 2 weekjes hard werken waarin ik zoveel mogelijk voor IBES wil doen, en waarin ik mijn eindproducten voor school moet afronden. Ik moet na de vakantie weer wennen en inkomen op mijn werk, maar tegelijkertijd moet ik eigenlijk al afsluiten en afscheid nemen.. Maar ook belangrijk, de laatste 3 weekjes wil ik genieten en doen wat ik wil! Daarom heb ik ook nog besloten om een paar daagjes naar Zanzibar te gaan, naar Stonetown. Dit wilde ik heel graag en last minute had ik nog een kort tripje geboekt. Het was nog een grote wens van mij om Stonetown te zien, maar door de verkiezingen kon ik daar de vorige keer niet heen. Op zaterdag heb ik met Sophie de tickets geboekt, en op zondag gingen we al. We hadden een goedkoop hotelletje dichtbij de stad. Ons werd geadviseerd om maar gewoon een dala naar de stad te pakken, dan kwamen we goed uit. Dat deden we dan ook braaf, maar we kwamen echt niet in de stad uit! Wij gingen dus een beetje rondlopen. We waren op een hele grote, hele lokale markt beland. Veel groenten, fruit, vlees en vis en ik voelde me alles behalve welkom. We hebben maar snel een taxi genomen en gevraagd of we in het goede deel van de stad afgezet konden worden. Dat was een stuk fijner! En wat is Stonetown mooi zeg! De eerste dag hadden we niet heel veel tijd meer en zijn we al snel op een terrasje gaan zitten voor een hapje en een drankje. We waren heel erg moe van de vlucht dus we lagen op tijd in bedje. Maar de volgende dag waren we er helemaal klaar voor. We zijn begonnen met een rondleiding op de slavenmarkt. Door het slechte Engels heb ik niet veel van het verhaal kunnen volgen, maar het zien alleen al was echt schrikbarend. Ik heb ook de kelders gezien waar de slaven verbleven. Echt heel indrukwekkend om te zien. Na nog een historisch museum zat de geschiedenis er wel weer op en zijn we lekker wat gaan eten en door de stad gaan lopen. De stad ligt mooi aan de zee en het was echt heel erg warm! Daarom hadden we besloten om in de middag lekker naar het strand te gaan. Maar we waren nog maar net aangekomen, en we lagen klaar in onze bikini om heerlijk bij te bruinen en het gaat echt heel hard waaien en de lucht werd zwart.. Hebben wij weer. Toen hebben we maar besloten om nog een leuke tour te doen voor weer gingen avond eten. We gingen een spice-tour doen. Klinkt saai maar het was echt heel leuk en nog leerzaam ook. Ik weet nu hoe lippenstift wordt gemaakt, hoe de mannen de vrouwen stiekem middeltjes geven en waar de slangen allemaal zitten. En deze dag hebben we afgesloten met de lekkerste pizza die ik ooit op heb en een heerlijk glaasje rode wijn. En toen was er helaas nog maar 1 dagje over. Die ochtend hebben we nog een poging gewaagd om naar het strand te gaan, en hadden we meer geluk. We hebben lekker heel de ochtend op het strand kunnen liggen. En de middag hebben we niks anders gedaan dan terrasjes gepakt en door de stad gelopen. Echt een perfecte trip! Ik heb genoten. Na nog een paar daagjes werken heb ik mijn laatste maandag en dinsdag besteed in Moshi. Ik heb hier een aantal fysiotherapie projecten bezocht. Heel erg boeiend om te zien hoe verschillende vormen van samenwerking tot stand komen en hoeveel mensen op hun manier proberen een steentje bij te dragen. Achter 1 ding ben ik wel gekomen. Er zijn genoeg mensen die helpen, er is genoeg kennis, er zijn veel vrijwilligers die willen helpen en de mogelijkheden zijn er wel. Het is de overheid die alles tegenhoud door geen financiële steun te geven, of bij een goedlopend project zelfs geld te halen. Hierdoor kan het gewoon allemaal niet werken. Best wel heftig om te zien. Maar ik hoop toch, hoe minimaal het ook is, dat ik een bijdragen heb kunnen leveren.

Na het bekijken van deze projecten en de 2 dagen in Moshi had ik nog 2 dagen over… Woensdag ben ik nog gaan werken op mijn stageadres, en donderdag was het afscheid nemen.. Samen met Mechteld gingen we naar IBES voor de aller laatste keer. Dat was zo enorm raar! We hadden een cake meegenomen, dat is traditie hier. Eerst hadden de meiden iets voor ons gedaan. De meiden die we getraind hadden hebben van ons ook veel liedjes e.d. geleerd om met de kinderen te doen. Die gingen ze allemaal voor ons opvoeren. Dat was echt zo gaaf om te zien!! En daarna kregen we ook nog wat cadeautjes. Ze hadden armbandjes voor ons gemaakt, briefjes getekend en geschreven en een plankje beschilderd met ‘Asante Sana Mikky’, wat betekend: Heel erg bedankt! Daarna was het tijd voor de cake-traditie. Dansend moesten wij de cake naar binnen brengen en hem aansnijden. Daarna was het de bedoeling dat we met iedereen die er was een stukje cake in elkaars mond stopte. Een traditie die ik wel ga missen hoor! Het was een heel erg mooi afscheid en ik ga IBES enorm missen!

En vrijdag was het dan de aller laatste dag.. De koffers moesten gepakt worden en van de laatste mensen ging ik nog afscheid nemen. Dit was eigenlijk een hele nare dag en ik wilde het liefst maar gewoon thuis zijn. Deze dag leek dan ook wel een week te duren! Maar om 10 uur zat ik dan in het vliegtuig, en om half 8 de volgende ochtend landde in weer in Nederland. Mijn reis, mijn avontuur en mijn stage zaten er nu dan echt op. Toen ik eenmaal op Nederlandse bodem was, leek het wel alsof ik nooit weg geweest was. Ik ga heel erg moeten wennen, dat weet ik zeker. Maar hoe mooi mijn reis ook was, het is fijn om weer terug te zijn. En ik heb mijn stage ook nog afgesloten met een hele mooie 8,5!